Γεγονότα καὶ Σχόλια: Η επιστημονική χρήση του νου - Δικαίωση του Πλάτωνα;

Η επιστημονική χρήση του νου

Η τεχνολογία μας έχει πνίξει. Μας βοηθά, βέβαια, στην έρευνα, αλλά ταυτόχρονα μας υποδουλώνει στις εύχρηστες κατασκευές της και στα πολύπλοκα ηλεκτρονικά προγράμματά της.

Ο νους του ανθρώπου, πάντως, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν μπορεί να αντικατασταθή από μηχανή. Έχει πρωτοβουλία, κινείται ελεύθερα, ανατρέπει πολυχρονίως παγιωμένες θεωρίες, αμφισβητεί πειραματικά συμπεράσματα, επινοεί νέες επιστημονικές μεθόδους, αποδεικνύει τις παλιές ως ανεπαρκείς.

Ο υπολογιστής δεν μας προσθέτει νέες γνώσεις, δηλαδή γνώσεις που δεν ήξεραν οι κατασκευαστές και οι προγραμματιστές του. Διακονεί, αναπαράγοντας γνωστές λύσεις, την «λογική των σωματικών αισθήσεων», την εμπειρική επιστήμη που χρησιμοποιεί ως πρωταρχικά όργανα εμπειρίας τις πέντε σωματικές αισθήσεις. Ο νους, όμως, ως ενέργεια λογική, πηγαίνει πιο μακρυά. Ο αστροφυσικός Στράτος Θεοδοσίου, σε εισήγησή του σε ημερίδα που οργάνωσε η Ένωση Ελλήνων Φυσικών, στις 22 Ιανουαρίου 2006, υποστηρίζει: «Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε ότι η μελέτη του μεγάκοσμου του Σύμπαντός μας δεν είναι πλέον έργο της εμπειρικής και αποδεικτικής μέσω των αισθήσεων επιστήμης, αλλά ένα έργο του νου μας, τον οποίο ίσως πολύ σύντομα θα πρέπη να τον χρησιμοποιήση ο άνθρωπος, σαν μια επιπλέον αίσθηση, πιο ευαίσθητη από την όραση και την ακοή». Η σύγχρονη φυσική, δηλαδή, έχει προχωρήσει πέρα από αυτά που αντιλαμβάνονται η όραση και η ακοή. Κατάλαβε την ανεπάρκεια των σωματικών αισθήσεων για την επιβεβαίωση των επιστημονικών πορισμάτων και καταλαβαίνει την αξία του ανθρώπινου νου, χωρίς να έχη επεξεργασθή, βέβαια, την διδασκαλία των αγίων Πατέρων μας για την διακεκριμένη νοερή και λογική δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.

Ο νους, για την μακραίωνη ασκητική παράδοσή μας, είναι το όργανο με το οποίο αποκτούμε την γνώση του Θεού. Το υλικό Σύμπαν, είτε είναι ορατό είτε αόρατο προσεγγίζεται με την λογική, η οποία ενεργεί με όργανο τον εγκέφαλο. Ο νους γυμνός από αισθητές η φανταστικές εικόνες, ελεύθερος από λογισμούς και νοήματα, ενεργούμενος από την καθαρτική και φωτιστική ενέργεια του Θεού, σύμφωνα με τις περιγραφές των αγίων Πατέρων μας, εννοεί ενιαίως τα πάντα. Δεν προσεγγίζει απλώς με μαθηματικά μοντέλα το αόρατο υπαρκτό Σύμπαν των τεσσάρων η περισσοτέρων διαστάσεων. Περνά στην αδιάστατη η υπέρ τις διαστάσεις σχέση με την θεοποιό ενέργεια του Θεού.

Δικαίωση του Πλάτωνα;

«Αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας δεν είναι οι πραγματικές μορφές και τα σχήματα του Σύμπαντος που μας περιβάλλει, αλλά οι προβολές τους, οι σκιές τους δηλαδή, μέσα και πάνω σε μικρά τμήματα του Σύμπαντος...», γι’ αυτό ο κ. Θεοδοσίου ισχυρίζεται ότι η σύγχρονη φυσική δικαιώνει μάλλον τον Πλάτωνα και όχι τον Αριστοτέλη.

Η τοποθέτηση αυτή ανοίγει μεγάλο χώρο για φιλοσοφικούς διαλόγους. Για την θεολογία πάντως ο κόσμος των πλατωνικών ιδεών ως θεωρούμενος αγέννητος είναι ανύπαρκτος, ενώ το αόρατο Σύμπαν ως κτιστό, είναι υπαρκτό. Γι’ αυτό δεν μπορούν να ταυτίζονται. Στον διάλογο αυτόν η θεολογία προσφέρει την διδασκαλία της για τους λόγους των όντων.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1270

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance