Χάϊδως Παπαδημητρίου: «Αντίο»

της Χάϊδως Παπαδημητρίου, Δασκάλας - Κατηχήτριας

Το κείμενο εκφωνήθηκε από την κ. Παπαδημητρίου, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών, κατά την καθιερωμένη εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ναυπακτίας-Δωρίδος, για να τιμήση τους δασκάλους που συνταξιοδοτήθηκαν την χρονιά που μας πέρασε.

Η κ. Παπαδημητρίου, μπορεί να είπε «αντίο» στην ενεργό διδασκαλική δράση, αλλά συνεχίζει να υπηρετή με ζέση και αγάπη την Τοπική μας Εκκλησία ως Κατηχήτρια, στην Ενορία του Αγίου Θωμά Λυγιά.

 
*

Αυτή τη στιγμή νιώθω πολύ συγκινημένη. Μια πορεία προσφοράς στην εκπαίδευση, η μακρόχρονη διδασκαλική μου πορεία, έφθασε στο τέλος της. Νιώθω βαθιά την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Θεό που μου ανέθεσε να υπηρετήσω αυτό το ιερό λειτούργημα και με βοήθησε να το φέρω εις πέρας. Ευχαριστώ ακόμα τους γονείς που μου εμπιστεύθηκαν ο,τι πολυτιμότερο είχαν, τα παιδιά τους. Θέλω να πω επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους όλων των δασκάλων, που συνταξιοδοτηθήκαμε φέτος, στο Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών, που είχε την καλοσύνη να μας τιμήση.

Η σκέψη μου αυτή τη στιγμή πηγαίνει 35 χρόνια πίσω. Ιούνιος του 1970. 40 νεαρές δασκάλες, ανάμεσά μας και η εκλεκτή συνάδελφος της περιφερείας μας Βασιλική Πάνου, παίρνουμε το πτυχίο μας από την Αρσάκειο Παιδαγωγική Ακαδημία Πατρών. Ξέραμε ότι ο δρόμος που διαλέξαμε ήταν δύσκολος. Όμως βλέπαμε μπροστά μας χιλιάδες μικρές ανθρώπινες υπάρξεις όμοιες με μπουμπουκάκια, που περίμεναν τον ερχομό της άνοιξης ν’ ανθίσουν. Και στον ερχομό αυτής της άνοιξης η δική μας συμβολή θα ήταν καίρια. Η αγάπη μας γι’ αυτές τις παιδικές ψυχούλες μας οπλίζει με θάρρος και αισιοδοξία.

Η επιστημονική μας κατάρτιση ήταν κάπως πιο ελλιπής από την σημερινή, αφού η εκπαίδευσή μας τότε διαρκούσε μόνο δύο χρόνια. Η Παιδαγωγική Ακαδημία προσπάθησε μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια να μας δώση ο,τι μπορούσε πιο πολύ. Και το σπουδαιότερο: μας έδωσε τα κλειδιά για την αυτομόρφωσή μας. Η τεχνολογία ήταν τότε πολύ περιορισμένη. Θυμάμαι τον αείμνηστο Διευθυντή μας, που μας υποχρέωσε φεύγοντας από την Ακαδημία να κρατάμε στο χέρι μας μαζί με το πτυχίο κι ένα πρόχειρο τυπογραφείο γλυκερίνης. Επίσης τα εποπτικά στα οποία δίναμε μεγάλη βαρύτητα, έπρεπε να τα κατασκευάζουμε μόνοι μας.

Σχολικό έτος 1970-71. Αρχίζω την επαγγελματική μου σταδιοδρομία με πρώτη τάξη. Αριθμός παιδιών 53. Αριθμός πολύ μεγάλος και τάξη πολύ δύσκολη για μια άπειρη δασκάλα. Με τη βοήθεια όμως του Θεού τα αποτελέσματα τον Ιούνιο είναι πολύ ικανοποιητικά και αυτό μου δίνει θάρρος. Συνεχίζω στα ορεινά χωριά της Ναυπακτίας, του Ξηρομέρου και της Τριχωνίδας. Οι συνθήκες διαβίωσης σκληρές. Ακόμη και η συγκοινωνία όχι τακτική και αναγκαζόμασταν οι δάσκαλοι να διανύουμε χιλιόμετρα με τα πόδια μερικές φορές, όταν θέλαμε να μετακινηθούμε. Μένουμε όμως όλοι οι δάσκαλοι στα χωριά και γινόμαστε η ψυχή του χωριού. Γνωρίζαμε τα προβλήματα και τις συνθήκες με τις οποίες ζούσε το κάθε παιδί. Παρακολουθούσαμε τα απογεύματα πως μελετούσαν και κάτω από ποιές συνθήκες κι έτσι μπορούσαμε να τα βοηθήσουμε.

Ο δάσκαλος έπρεπε να έχη όλες τις ειδικότητες. Έπρεπε να είναι μουσικός, τεχνικός, γυμναστής και μάλιστα με απαιτήσεις, αφού έπρεπε να ετοιμάση ακόμα και γυμναστικές επιδείξεις και εκθέσεις χειροτεχνίας. Το φορτίο μεγάλο. Δεν έφθαναν όλες οι υποχρεώσεις του σχολείου, έρχεται η πολιτεία να φορτώση το δάσκαλο με ένα ακόμη φορτίο: Του αναθέτει για ένα χρονικό διάστημα και τα κοινοτικά καθήκοντα. Έτσι το 1975 γίνομαι και Πρόεδρος της Κοινότητας. Πρέπει να ασχοληθώ και με τα προβλήματα του χωριού και να λύσω ακόμη και το πρόβλημα της μόλυνσης του νερού, που παρουσιάστηκε εκείνον τον καιρό. Βάρος δυσβάστακτο για τους νεανικούς μου ώμους. Όμως παίρνω δύναμη από τον Θεό με την προσευχή. Ο Κύριος μας είπε : «Δεύτε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς»

Τα χρόνια περνούν και οι συνθήκες στα χωριά και στα σχολεία βελτιώνονται. Παίρνω απόσπαση για να διδάξω στα ελληνικά σχολεία της Γερμανίας. Καινούργιες εμπειρίες, καινούργια βιώματα. Εκεί συναντώ τα Ελληνόπουλα που με καταπλήσσουν. Είναι υποχρεωμένα να παρακολουθούν μέχρι στις 2 περίπου η ώρα το γερμανικό σχολείο. Στις 2.30 χωρίς κανείς να τα υποχρεώνη με ένα σάντουϊτς στο χέρι τρέχουν σαν διψασμένα ελάφια να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στο ελληνικό σχολείο. Κρύβουν μέσα στην ψυχή τους Χριστό και Ελλάδα. Αυτή η αγάπη τους για τον Χριστό και την Ελλάδα ξεχυλίζει στις εθνικές και θρησκευτικές εορτές. Τώρα καμαρώνουμε αυτά τα παιδιά επιτυχημένους επιστήμονες και οικογενειάρχες και λέμε πως άξιζε τον κόπο.

Επιστρέφω στην Ελλάδα. Ο αγώνας συνεχίζεται. Κάθε χρόνο καινούργιες δυσκολίες, καινούργια προβλήματα τα οποία έπρεπε να αντιμετωπίσω. Πόση χαρά όμως ένιωθα, όταν έβλεπα τα αποτελέσματα αυτής της επίμονης εργασίας. Η όποια πρόοδος των μαθητών μου, μικρή η μεγάλη, με πλημμύριζε με ευχάριστα συναισθήματα και με αισιοδοξία. Ενδεικτική η περίπτωση πρώην μαθητή μου, που με σχετική κάρτα του ως φοιτητής του Πανεπιστημίου Πατρών με ευχαρίστησε για τα γράμματα που του έμαθα. Αυτή είναι η αμοιβή του δασκάλου. Βέβαια όλα αυτά τα χρόνια έκανα και παραλείψεις και σφάλματα, για τα οποία παρακαλώ το Θεό και τους μαθητές μου να με συγχωρήσουν. Τώρα ήρθε η ώρα να παραδώσω τη σκυτάλη σε νεώτερους συναδέλφους. Ανάμεικτα συναισθήματα πλημμυρίζουν την ψυχή μου. Λυπάμαι που αφήνω αυτό το λειτούργημα που τόσο αγάπησα. Χαίρομαι όμως, γιατί αφήνω τη σκυτάλη σε συναδέλφους πιο επιστημονικά καταρτισμένους και με μεγαλύτερο ζήλο.

Αγαπητοί εν ενεργεία συνάδελφοι σας χαίρομαι και σας καμαρώνω, που διαλέξατε αυτό το επάγγελμα ανάμεσα σε τόσα άλλα. Η προσφορά σας στο παιδί, στην οικογένεια, στην κοινωνία είναι αμέτρητη. Έχετε μεγάλη δύναμη στα χέρια σας. Η σοφία του λαού μας λέει: «Πες μου ποιόν έχεις δάσκαλο να σου πω τι άνθρωπος θα γίνης». Τι κι αν οι άλλοι πλουτίζουν και θησαυρίζουν; Εσείς θησαυρίζετε αλλιώτικα, στις ψυχές των παιδών. Δικό σας έργο είναι να μορφώνετε ψυχές, να πλάθετε χαρακτήρες, να εμπνέετε ιδανικά. Ενστερνιστήτε τις αρχές των Τριών Ιεραρχών, που γιορτάζουμε σήμερα, και μεταδώστε τις στους μαθητές σας. Δουλέψτε ακούραστα στις καρδιές των παιδιών, που η Ελλάδα σας εμπιστεύεται.

Αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο νου οι στίχοι του ποιητή που δείχνουν όλο το μεγαλείο της προσφοράς και της θυσίας του δασκάλου:

Σμίλεψε πάλι δάσκαλε ψυχές

κι ο,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου

μην τ’ αρνηθής, θυσίασ’το ως τη στερνή πνοή σου.

Χτίσ’ το παλάτι δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μες το κορμί σου μείνει

μην κουρασθείς! Είναι η ψυχή σου ατσαλωμένη.

Θέμελα βάλε τώρα πιο γερά,

ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθιά. Τι κι αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει.

Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί

τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη.

Υπομονή! Χτίζε σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι.

Τράβα, λοιπόν, τη στράτα σου ατρόμητος

γενναίος, και σκόρπιζε τα μύρα σου στην παιδική ψυχή.

Απάνωθέ σου σύντροφος γλυκός ο Ναζωραίος,

ο Μέγας ο Παιδαγωγός θα σε καθοδηγεί!–

  • Προβολές: 1347

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance