Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Πάσχα 1997

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, την οποία περάσαμε, η Εκκλησία μας προετοίμασε για να εορτάσουμε, κατά το δυνατόν καλύτερα, τα Πάθη, τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, στην πραγματικότητα να αγαπήσουμε περισσότερο τον Παθόντα, Σταυρωθέντα και Αναστάντα Θεάνθρωπο Χριστό.

Από το μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τα αποστολικά αναγνώσματα των Κυριακών προέρχονταν από την προς Εβραίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου και αναφέρονταν στην αρχιερατική ιδιότητα του Χριστού. Πράγματι, ο Χριστός, ως Αρχιερεύς της Καινής Διαθήκης, ετέλεσε την μεγάλη θυσία στον Γολγοθά και αναστήθηκε εκ νεκρών. Με αυτό τον τρόπο θεράπευσε τον άνθρωπο από την αμαρτία, που είναι παρέμβλητη στην φύση του ανθρώπου και η οποία προκάλεσε την φθορά και τον θάνατο, όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και σε ολόκληρη την κτίση. Με τον Σταυρό και την Ανάστασή Του ο Χριστός “εγένετο τοις υπακούουσιν αυτώ πάσιν αίτιος σωτηρίας αιωνίου, προσαγορευθείς υπό του Θεού αρχιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ” (Εβρ. ε’, 8-10).

Σταυρός και Ανάσταση συνδέονται στενώτατα μεταξύ τους. Ο Σταυρός είναι το θυσιαστήριο του Αρχιερέως Χριστού πάνω στο οποίο ετέλεσε την μεγάλη θυσία, δηλαδή νίκησε τις δυνάμεις του σκότους, και η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της δόξης του Σταυρού. Άλλωστε, αυτός ο σύνδεσμος φαίνεται καθαρά στην ιερά υμνογραφία και την ιερά αγιογραφία της Εκκλησίας μας. Τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής κάνουν λόγο για την δόξα και τον θρίαμβο του Χριστού, καθώς επίσης και τα τροπάρια της Αναστάσεως, ομιλούν για την δόξα της σταυρικής θυσίας, δια της οποίας έγινε η καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό. Η εικονογραφία του Σταυρού παρουσιάζει τόσο το πάθος της ανθρωπίνης φύσεως, όσο και το απαθές της θεότητος, καθώς επίσης η εικόνα της Αναστάσεως παρουσιάζει τον Χριστό να συντρίβη το κράτος του διαβόλου με τον Σταυρό. “Ιδού γαρ δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω”.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας κάνουν λόγο στα έργα τους για την αρχιερωσύνη του Χριστού. Ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου γράφει: “αυτός ιερείον, αυτός θύμα, αυτός ιερεύς, αυτός θυσιαστήριον, αυτός Θεός, αυτός άνθρωπος, αυτός βασιλεύς, αυτός αρχιερεύς, αυτός πρόβατον, αυτός αρνίον, τα πάντα εν πάσιν υπέρ ημών γενόμενος”. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει ότι ο Χριστός λέγεται “πρόβατον μεν ως σφάγιον, αρχιερεύς δε ως προσαγωγεύς”. Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Χριστός μας ελέησε όχι απλώς με το να μας δώση έναν αρχιερέα, όπως γινόταν στην Παλαιά Διαθήκη, “αλλ’ αυτός γενόμενος αρχιερεύς πιστός”.

Ο Μέγας Αρχιερεύς Χριστός είναι η ελπίδα του ανθρώπου, ακριβώς επειδή είναι Θεάνθρωπος. Ως τέλειος άνθρωπος είχε παθητή και θνητή φύση, ήταν “πεπειρασμένος κατά πάντα καθ’ ομοιότητα, χωρίς αμαρτίας” (Εβρ. δ’, 15) γι’ αυτό και μπορεί να μας καταλάβη αποτελεσματικά στα τόσα προβλήματα και τις τόσες ταλαιπωρίες, που έχουμε, λόγω της θνητής ανθρωπίνης φύσεως. Επομένως, δεν έχουμε “αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών” (Εβρ. δ’, 15). Ως τέλειος όμως Θεός και αναστάς εκ νεκρών, αφού γεννήθηκε προ πάντων των αιώνων από τον Πατέρα μπορεί να μας ελεήση και να μας σώση, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: “προσερχώμεθα ουν μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν” (Εβρ. δ’, 16).

Αυτός ο συνδυασμός συμπαθείας και σωτηρίας είναι αποτελεσματικός. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δείξουν συμπάθεια, αλλά δεν έχουν την δυνατότητα να μας σώσουν, να μας απαλλάξουν από τα δεινά της αμαρτίας, του θανάτου, της φθοράς, και αυτό προξενεί μεγαλύτερη απογοήτευση. Η πραγματική συμπάθεια δεν είναι μια εξωτερική παρηγοριά, δεν είναι ένας παρηγορητικός λόγος, αλλά είναι η σωτηρία, η υπέρβαση του θανάτου, η απελευθέρωση από την φυλακή των αισθήσεων και των αισθητών. Αυτό που δεν μπορούν να επιτύχουν άνθρωποι, συστήματα, ιδεολογίες, θρησκείες κ.λ.π επιτυγχάνει ο Χριστός, ακριβώς επειδή ως Θεάνθρωπος είναι ο μοναδικός Αρχιερεύς των ανθρώπων, και προσφέρει την σωτηρία σε όσους τον υπακούουν.

Ο Μέγας Αρχιερεύς Χριστός εξακολουθεί και σήμερα να έχη το δικό Του ποίμνιο και να το οδηγή στην σωτηρία και τον αγιασμό. Την αρχιερωσύνη, όμως, του Χριστού πρέπει να την εννοούμε με ορθόδοξο τρόπο και όχι με προτεσταντικό. Δηλαδή, ο Χριστός δεν είναι κάποιος που κάποτε σταυρώθηκε και αναστήθηκε και τώρα κατοικεί στους ουρανούς και έχει συναισθηματική σχέση με τους ανθρώπους, αλλά ενεργεί μέσα στην Εκκλησία και με το πρόσωπο του κάθε Αρχιερέως της. Κάθε κανονικός Επίσκοπος δεν είναι ο αντιπρόσωπος του Χριστού, αλλά το μυστήριο της αισθητής παρουσίας του Χριστού στην γή. Επομένως, λαμβάνουμε την Χάρη του Μεγάλου Αρχιερέως Χριστού, ζώντας μέσα στην Εκκλησία, μετέχοντας των μυστηρίων και καθοδηγούμενοι από τους Κανονικούς Ποιμένας της Εκκλησίας.

Όλοι ζητούμε συμπάθεια, παρηγοριά, αγάπη, σωτηρία, ελευθερία. Αυτά μπορεί να μας τα δώση μόνο ο Μέγας Αρχιερεύς Χριστός, ο Οποίος νίκησε τον θάνατο και προσφέρει το φάρμακο της αθανασίας μέσα στην Εκκλησία σε όσους είναι τέκνα Του και καθοδηγούνται από Αυτόν στην σωτηρία.

Αγαπητοί αδελφοί,

“Έχοντες ουν Αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας” (Εβρ. δ’, 14).

Εύχομαι η Χάρη του αναστάντος Μεγάλου Αρχιερέως Χριστού να είναι πάντοτε μαζί σας, ως συμπάθεια, έλεος, Χάρη και αποτελεσματική βοήθεια.

Με θερμές αναστάσιμες ευχές

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

  • Προβολές: 1363

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance