• Αρχική
  • Τεῦχος 44 - Σεπτέμβριος 1999
  • Κύριο θέμα: Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το όγδοο Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο - Ἡ Ἐκκλησία ἀπέναντι στὰ Μεγάλα Κοινωνικὰ Προβλήματα

Κύριο θέμα: Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το όγδοο Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο - Ἡ Ἐκκλησία ἀπέναντι στὰ Μεγάλα Κοινωνικὰ Προβλήματα

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στην Αθήνα, στο Ξενοδοχείο Κάραβελ, κατά το διάστημα 3-5 Σεπτεμβρίου και υπό την προεδρία του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου, το Η’ Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο, το οποίο είχε ως κεντρικό θέμα μελέτης: “Η Εκκλησία ενώπιον των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων”.

Κύριο θέμα: Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το όγδοο Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο - Ἡ Ἐκκλησία ἀπέναντι στὰ Μεγάλα Κοινωνικὰ ΠροβλήματαΣτην πανηγυρική έναρξη του Συνεδρίου παρευρέθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος, ο Γεν. Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος εκπροσώπησε τον κ. Πρωθυπουργό, ο Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ, κ. Δημήτριος Τσοβόλας και ο κ. Αγγουράκης, εκπρόσωπος του ΚΚΕ. Αναγνώσθηκαν τα μηνύματα του Οικουμενικού Πατριάρχη, των Πατριαρχών Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων και των Αρχιεπισκόπων Πολωνίας και Βουλγαρίας. Επίσης χαιρέτησαν το Συνέδριο οι επίσκοποι Βερατίου, ως εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας, οι Θυατείρων και Γαλλίας, οι Κοσμήτορες των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, ενώ έστειλε επιστολή ο Πρόεδρος της Βουλής, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και άλλοι παράγοντες και εκπρόσωποι συλλόγων. Πρέπει δε να πούμε ότι η διπλή αίθουσα του ξενοδοχείου Κάραβελ ήταν γεμάτη, και πολλοί σύνεδροι στέκονταν και παρακολουθούσαν τις εισηγήσεις όρθιοι.

Ο Μακαριώτατος κήρυξε την έναρξη του Συνεδρίου, χαιρετίζοντας ιδιαιτέρως την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, και υπογράμμισε την ενότητα και την σύμπνοια των εργατών της Εκκλησίας που συγκεντρώθηκαν επί το αυτό, προκειμένου να αντιμετωπίσουν ενωμένοι ένα τόσο σημαντικό θέμα. Τόνισε δε ότι τα στοιχεία της σχέσεως, της κοινωνικότητος και της ευχαριστίας είναι απαραίτητα συστατικά της έννοιας της Εκκλησίας. Θεώρησε δε αναγκαία την παρέμβαση της Εκκλησίας στα κοινωνικά δρώμενα, αφού “δέν υπάρχει δραστηριότητα του ανθρώπινου βίου, η οποία να μην εμπίμπτη στα ποιμαντικά της ενδιαφέροντα”.

Εν συνεχεία θα παραθέσουμε τα ονόματα των εισηγητών και την θεματολογία, κατά την σειρά παρουσίασης και κατά ενότητα, ώστε να φανή η σπουδαιότητα του Συνεδρίου.

Η πρώτη ενότητα είχε θέμα “Η Εκκλησία ως θεανθρώπινος Οργανισμός έχει ως αποστολή την ανακαίνιση των πάντων”. Η πρώτη εισήγηση ήταν του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ιεροθέου με θέμα: “Η Εκκλησία ως η καινή κτίσις”. Εν συνεχεία μίλησε ο κ. Ευάγγελος Θεοδώρου, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου με θέμα: “Η ανακαίνιση και διαμόρφωση του ανθρώπου σε άρτιο και ολοκληρωμένο εν Χριστώ πρόσωπο”, και ο κ. Γεώργιος Ψαλτάκης, θεολόγος - συγγραφεύς με θέμα: “Η ανακαίνιση του σύμπαντος κόσμου”.

Η δεύτερη ενότητα είχε ως κύριο θέμα “Η διαμόρφωση του “καινού εν Χριστώ ανθρώπου” προϋπόθεση για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων” και περιελάμβανε τις εισηγήσεις του Καθηγουμένου της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους Πανοσ. Αρχιμ. π. Γεωργίου Καψάνη: “”Ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος” πρωταρχικός παράγων δια την επίλυσιν των μεγάλων ανθρωπολογικών και κοινωνικών προβλημάτων”, του Σεβ. Μητροπολίτη Βερατίου κ. Ιγνατίου: “Η αγάπη, η προσφορά και η θυσία, τα κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικά του αληθινού χριστιανού”, και του Πανοσ. Αρχιμ. π. Συμεών Κούτσα: “Οι πιστοί το “άλας της γής” και “τό φως του κόσμου””.

Η τρίτη ενότητα είχε θέμα “Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας”. Ο κ. Αναστάσιος Μαρίνος, Αντιπρόεδρος Σ.τ.Ε. εισηγήθηκε το θέμα: “Διακριτοί οι ρόλοι Εκκλησίας και Πολιτείας”, ο Πρωτοπ. π. Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: “Συμπόρευση και συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας” και ο κ. Ιωάννης Κονιδάρης, καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών: “Αλληλοσεβασμός των αρμοδιοτήτων εκατέρου των δύο οργανισμών”.

“Συμβολή της Εκκλησίας εις την επίλυση των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων” ήταν το θέμα της τέταρτης ενότητας, όπου ακούστηκαν οι εισηγήσεις του κ. Μέγα Φαράντου, καθηγητή Πανεπιστημίου: “Το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης”, του κ. Γεωργίου Μαντζαρίδη, καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: “Παγκοσμιοποίηση, - το τέλος της ιστορίας και το τέλος των πολιτισμών”, και του Προέδρου της Επιτροπής της Ιεράς Συνόδου για την Βιοηθική Πανοσ. Αρχιμ. π. Νικολάου Χατζηνικολάου: “Γενετική - κλωνοποίηση και βιοηθική”.

Το θέμα της πέμπτης ενότητας ήταν “Η Εκκλησία ως η πεμπτουσία της ανθρωπιστικής Παιδείας”, και ομίλησε ο κ. Βασίλειος Δεντάκης, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου, με θέμα: “Η Εκκλησία ως η πεμπτουσία της ανθρωπιστικής Παιδείας”, ο κ. Ιωάννης Μαρκαντώνης, ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών: “Σκοπός της Παιδείας και μέσα προς πραγμάτωση αυτού”, ο κ. Γεώργιος Στάθης, σχολικός σύμβουλος θεολόγων: “Η προσωπικότης του παιδαγωγού” και ο κ. Ιώαννης Κογκούλης, καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: “Η θεανθρώπινη διάσταση της Ορθοδόξου Παιδείας”.

Τέλος, η έκτη ενότητα είχε τον γενικό τίτλο “Συμβολή της Εκκλησίας στην αναβάθμιση του πολιτισμού”, και περιελάμβανε τις εισηγήσεις του Πανιερωτάτου Επισκόπου Backi (Σερβίας) κ. Ειρηναίου Μπούλοβιτς: “Η ανύψωση του ατομικού και κοινωνικού ήθους απαραίτητη προϋπόθεση για την ουσιώδη πρόοδο του πολιτισμού”, του κ. Νικολάου Ζία, αναπληρωτή καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών: “Συμβολή της Εκκλησίας στην πρόοδο των τεχνών” καί, τέλος, του κ. Αποστόλου Νικολαΐδη με θέμα: “Πατερική Θεολογία: η μεγαλύτερη πνευματική εποποιΐα στην ανθρώπινη ιστορία”.

Πίσω από την σχετική θεματολογία, νομίζω ότι δύο ήσαν οι κύριες έννοιες, των οποίων η νοηματοδότηση καθόριζε τα λεχθέντα από τους εισηγητές. Η πρώτη ήταν η έννοια της Εκκλησίας, και η δεύτερη η έννοια της κοινωνίας. Κατ’ επέκταση, δύο ήσαν και οι κυρίαρχες απόψεις, οι οποίες καθόριζαν και την στάση των ομιλητών απέναντι στην ερμηνεία, αξιολόγηση και προτεινόμενη λύση των λεγομένων κοινωνικών προβλημάτων, τα οποία πρέπει, σύμφωνα με το κεντρικό θέμα, να αντιμετωπίση η Εκκλησία. Έτσι, τα θέματα αυτά αντιμετωπίστηκαν, σε γενικές γραμμές, από την άποψη της θεολογίας και από την άποψη της κοινωνιολογίας. Είναι δε φανερός ο “πειρασμός” που δέχεται η θεολογία από την χρησιμοποίηση των πορισμάτων και κυρίως της μεθόδου της κοινωνιολογίας. Θεωρείται δε η κοινωνιολογία “πρακτικότερη” και η κατ’ εξοχήν επιστήμη που θεραπεύει τον σύγχρονο άνθρωπο, και προτιμούνται και από θεολόγους τα πορίσματά της, προκειμένου να ερμηνευθούν και να επιλυθούν τα σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος.

Και από αυτήν την πλευρά ήταν καίρια η τοποθέτηση του Σεβασμιωτάτου στο θέμα που είχε κληθεί να αναπτύξη, και ήταν, όπως αναφέραμε: “Η Εκκλησία ως η καινή κτίσις”. Η εισήγηση αυτή μας ενθουσίασε. Είχε έντονο το στοιχείο της παράκλησης, και ενδυνάμωσε όλους εμάς τους Ορθοδόξους, που μάθαμε από μικροί να κάνουμε τον σταυρό μας, όταν ακούμε στο Σύμβολο της Πίστεως “εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν...”. Δίδοντας μια σαφή και ευκρινή εικόνα της Εκκλησίας, χωρίς στοχαστικές προσθήκες, και παρουσιάζοντας με ενάργεια μερικά βασικά σημεία φανέρωσης της εκκοσμίκευσης των σημερινών Χριστιανών, απάντησε σε δύο καίρια και αγωνιώδη ερωτήματα, που εμφωλεύουν στην ψυχή των Χριστιανών: Πώς είναι δυνατόν να ομιλούμε για την Εκκλησία ως καινή κτίση, όταν, μέλη Της όντες, ζούμε καθημερινά τον ανυπόφορο εαυτό μας; Και δεύτερον, πώς μπορεί ο Χριστός να ανέχεται την κακοποίηση της Εκκλησίας Του από μας τα μέλη Της, και άρα τον σκανδαλισμό των ψυχών των πιστευόντων σ’ Αυτήν;

Ως μια μικρή γεύση θα αναφέρουμε τα εισαγωγικά λόγια του Σεβασμιωτάτου:

“Είναι γνωστόν ότι η Εκκλησία δεν είναι ένα αντικείμενο το οποίο μελετούμε και ερευνούμε, όπως κάνουν όλοι οι επιστήμονες, αλλά μία πραγματικότητα, την οποία ζούμε ή τουλάχιστον αγωνιζόμαστε να ζήσουμε. Ο καθένας από μας έχει διάφορες διακονίες μέσα στην Εκκλησία και από την θέση του μπορεί να γνωρίζη μερικές ακτίνες της δόξης της Εκκλησίας μας.

... Θα προσπαθήσω να μη ομιλήσω στοχαστικά, αλλά εκκλησιαστικά, γιατί πιστεύω ότι το μεγαλύτερο χάρισμα που μπορεί να έχουμε σήμερα είναι το λεγόμενο εκκλησιαστικό φρόνημα. Δεν μας σώζουν τα λεγόμενα φυσικά χαρίσματα, αλλά τα λεγόμενα πνευματικά χαρίσματα, οι δωρεές του Παναγίου Πνεύματος...”

Στα επόμενα τεύχη θα δημοσιεύσουμε τμήματα της εισηγήσεως του Σεβασμιωτάτου, γιατί πιστεύουμε ότι αποτελεί μια ακραιφνή θεολογική αντιμετώπιση του κορυφαίου ζητήματος της εποχής μας, δηλαδή του εκκλησιολογικού.

Ν.Γ.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1221

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance