Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Σκέψεις πάνω στὰ ἐρείπια τῶν Σεισμῶν καὶ τὴν ἙλληνοΤουρκικὴ Φιλία

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την προσέγγιση της Ελλάδος με την Τουρκία, χάρη στα σωστικά συνεργεία της ΕΜΑΚ και της AKUT. Η γενική διαπίστωση είναι, ότι οι σεισμοί έφεραν τις δύο χώρες πιο κοντά. Έσπασαν τον πάγο. Όλοι εύχονται αυτό να μην είναι κάτι το επιφανειακό, μια περιστασιακή συναισθηματική έξαρση, αλλά να σημάνη μια βαθιά αλλαγή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πρέπει να πούμε, βέβαια, ότι το παρελθόν δεν δημιουργεί αισιοδοξία για κάτι τέτοιο. Υπάρχει μια παράδοση καχυποψίας και αναξιοπιστίας, η οποία και σήμερα δεν μας αφήνει να χαρούμε ξέγνοιαστοι την πολύ θετική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί.

Θέλω να εξηγήσω στο άρθρο αυτό την ανάγκη εγρήγορσης, που πρέπει να μας διακατέχη, μέσα στη συναισθηματική ευφορία, τη σύμμικτη από τον πόνο των “φονικών” σεισμών και τη χαρά της προσέγγισης με τους “γείτονες”.

Η αλληλεγγύη του Έλληνα προς κάθε πάσχοντα και κατατρεγμένο, λόγω της ιδιοσυγκρασίας του, είναι κάτι το δεδομένο. Η αρχοντική πνευματική μας παράδοση δεν μας επιτρέπει να συμπεριφερθούμε αλλιώς. Η συλλογική μας συνείδηση, που καλλιεργήθηκε από την αρχαία ελληνική παιδεία και εκλεπτύνθηκε και φωτίσθηκε από τη διδασκαλία του Χριστού, δεν μας αφήνει να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να κωφεύουμε στους πόνους των άλλων ανθρώπων, όποιοι και αν είναι αυτοί. Η χάρη του αγίου Βαπτίσματος και του Χρίσματος μας δίνει τη δυνατότητα της διάκρισης μεταξύ της “φύσεως” και της “γνώμης”. Αυτή η διάκριση - το μεγάλο χάρισμα των πραγματικών μελών της Εκκλησίας - έχει αλλοιώσει το ήθος του λαού μας. Αισθανόμαστε την κοινότητα της φύσεως και την ετερότητα της γνώμης. Όλοι οι άνθρωποι - και οι ετερόθρησκοι και οι εχθροί του έθνους μας - έχουν την ίδια με μας φύση, με όλες τις ανάγκες, τους καημούς και τους πόνους, που αυτή κληρονόμησε από τους κοινούς προπάτορες. Οι “γνώμες” μας, οι παραδόσεις και οι πίστεις μας, διαφέρουν, σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, είναι τελείως ανόμοιες. Αυτό, όμως, δεν μας απογορεύει τη διακονία προς τους οποιουσδήποτε άλλους, όταν βρίσκονται σε μεγάλους πειρασμούς και εμείς έχουμε τον τρόπο να τους φανούμε χρήσιμοι. Ο Χριστός μας έδωσε εντολή να αγαπούμε μέχρι θυσίας ακόμη και τους εχθρούς μας.

Αυτή η αγάπη, όμως, συνδέεται άμεσα με την αλήθεια, γι’ αυτό η ενεργοποίησή της δεν μπορεί ποτέ να σημαίνη, ότι απεμπολούμε την πίστη μας ή, ακόμη, τα εθνικά μας δίκαια, χάρη στους πάσχοντες “αντιδίκους” μας. Συμπαραστεκόμαστε τους γείτονες λαούς στα προβλήματά τους, αγαπούμε την ειρηνική συμβίωση μαζί τους, αλλά γνωρίζουμε ότι η ειρήνη μεταξύ των λαών οικοδομείται στέρεα μόνο πάνω στη δικαιοσύνη. Το γεγονός αυτό δημιουργεί στις μέρες μας ένα σκεπτικισμό. Υπάρχει ο φόβος, η συναισθηματική φόρτιση, από την υπερβολική διαφήμιση της βοήθειας των Ελλήνων στους σεισμοπαθείς της Τουρκίας και των Τούρκων στους σεισμοπαθείς της Αθήνας, να χρησιμοποιηθή από κάποιους, για να λησμωνηθούν οι μεταξύ μας διαφορές, αντί να λυθούν δίκαια. Ρίχνουν, δηλαδή, πάνω στις πληγές μας ένα αναισθητικό, αποφεύγοντας τη θεραπεία τους, ώστε να μπορούν, όποτε αυτοί θελήσουν, να τις ξαναοδηγήσουν σε παροξυσμό. Ή, πάλι, εκμεταλλευόμενοι το θετικό κλίμα που δημιουργούν τα Μ.Μ.Ε. στους λαούς των δύο χωρών, προβάλλοντας τόν, πράγματι αξιοθαύμαστο, ηρωισμό των ανδρών της ΕΜΑΚ και της αάεε, να δεσμεύσουν, κατά κάποιο τρόπο, τις κυβερνήσεις τους και να τις οδηγήσουν σε αναγκαστικές καλές σχέσεις, πετυχαίνοντας τις εκατέρωθεν υποχωρήσεις που αυτοί επιθυμούν.

Ό,τι, πάντως, και αν γυρίζει στο μυαλό των ισχυρών της γής, οι οποίοι έχουν την πολιτική τέχνη να εκμεταλλεύονται τα πάντα προς το συμφέρον τους, αποδείχθηκε, με τα τελευταία δυσάρεστα γεγονότα, ότι ο πόνος ενώνει τους ανθρώπους και ότι οι λαοί υπάρχει τρόπος να ζήσουν ειρηνικά, αν το θελήσουν οι ίδιοι και οι κυβερνήτες τους.

Θέλω στη συνέχεια να παρουσιάσω ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο που έγραψε ο μακαριστός μοναχός π. Παΐσιος για τον όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, γιατί σ’ αυτά φαίνεται το ήθος των Ορθοδόξων, η αρχοντική τους αγάπη, όπως εκφραζόταν από ένα σύγχρονο άγιο της Εκκλησίας μας, προς τους αλλόθρησκους Τούρκους κατακτητές, στα βάθη της Μ. Ασίας.

Στα Φάρασα, πατρίδα του οσίου Αρσενίου, δεν υπήρχε γιατρός. Ιερέας, δάσκαλος και γιατρός ήταν ο όσιος Αρσένιος. Με την προσευχή του θεράπευε κάθε ασθένεια. Γράφει ο π. Παΐσιος: “Είναι αλήθεια ότι ο Πατήρ (ο όσιος Αρσένιος), όπου περνούσε και του έφερναν αρρώστους για να τους διαβάση, ποτέ δεν εξέταζε, εάν ο άρρωστος είναι Χριστιανός ή Τούρκος, αλλά από ποιά αρρώστεια πάσχει, για να βρη την ανάλογη ευχή. Όταν θεράπευε τον άρρωστο με την Χάρι του Θεού, έκανε τους Τούρκους να καταλάβουν την μεγάλη αξία της Ορθοδοξίας μας και να την ευλαβούνται”.

Κάποτε του έφεραν μια τυφλή Μουσουλμάνα, ημέρα Τετάρτη, για να την διαβάση. Τετάρτη και Παρασκευή, όμως, ήταν έγκλειστος. Μια Χριστιανή που την είδε, της είπε, να μη περιμένη άδικα, αλλά να πάρη λίγο χώμα από το κατώφλι του και να το τρίψη στα μάτια της. Ο π. Παΐσιος γράφει: “Η Μουσουλμάνα όμως είχε παραξενευθή στην αρχή γι’ αυτό που άκουσε, αλλά μετά πήρε χώμα και έτριψε τα μάτια της και αμέσως άρχισε να βλέπη θαμπά. Από την χαρά της τότε πήρε μια πέτρα και χτυπούσε σαν τρελλή την πόρτα του Πατρός Αρσενίου, ο οποίος άνοιξε καί, επειδή είδε πώς ήταν Μουσουλμάνα, ενώ δεν μιλούσε αυτήν την ημέρα, έκανε διάκριση και την ρώτησε τί θέλει. Του είπε τον λόγο και ο Πατήρ πήρε το Ευαγγέλιο και την διάβασε και αμέσως της ήρθε όλο της το φώς. Εκείνη τότε, από την χαρά της, έπεσε στα πόδια του και τον προσκυνούσε με ευλάβεια, αλλ’ ο Πατήρ την μάλωσε και της είπε.

-Εάν θέλης να προσκυνήσης, να προσκυνήσης τον Χριστό, που σού έδωσε το φώς, και όχι εμένα.

Έφυγε μετά χαρούμενη να βρη τους συνοδούς της και ανεχώρησαν για το χωριό τους”.

Ο όσιος Αρσένιος θεράπευσε την τυφλή Μουσουλμάνα, αλλά δεν την καταπίεσε στην πίστη της. “Εάν θέλης να προσκυνήσης, να προσκυνήσης τον Χριστό”. Αυτό το “εάν θέλης” εκφράζει όλο το σεβασμό της ελευθερίας του ανθρώπου από μέρους των Ορθοδόξων.

Ο πόνος και η αγάπη δεν έχουν σύνορα, όμως η αλήθεια πρέπει να διακρίνεται από το ψέμα και η αυθάδεια της πλάνης είναι επιβεβλημένο να στηλιτεύεται.

Κάποτε “δύο Σέχοι (αρχηγοί Μουσουλμανικών φυλών και μάγοι) από το Χατζή-Πεχτές είχαν επισκεφθή τον Πατέρα Αρσένιο.

Ο Πατήρ τους δέχθηκε και τους έφτιαξε και καφέ. Οι Σέχοι όμως άρχισαν τις ανόητες και ζαλισμένες ερωτήσεις, που έφερναν μόνο πονοκέφαλο. Ο Πατήρ, για να τους ξεφορτωθή, τους είπε.

-Δεν μπορώ να σας ακούω, γιατί πονάει το κεφάλι μου.

Εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν και είπε ο ένας στον Πατέρα Αρσένιο.

-Παπάς Εφέντη, θα σού φτιάξουμε ένα μουσχά (χαϊμαλί) καί, άμα το φορέσης, σ’ όλη σου την ζωή δεν θα σε πονέση το κεφάλι σου.

Ο Πατήρ τους απάντησε τότε αυστηρά.

-Έχω μεγαλύτερη δύναμη από την δική σας και μπορώ να σάς κάνω με την δύναμη του Χριστού να μη κουνηθήτε καθόλου από τον τόπο που κάθεσθε.

Τους άφησε αμέσως τότε και πήγε δίπλα στο κελλί του. Όταν είχαν αποτελειώσει τον καφέ τους οι Σέχοι και θέλησαν να φύγουν, με κανέναν τρόπο δεν μπορούσαν να κουνηθούν από τον τόπο που κάθονταν, διότι ένοιωθαν να είναι δεμένοι με ένα αόρατο δέσιμο. Αναγκάσθηκαν τότε να φωνάξουν τον Πατέρα Αρσένιο, για να τους λύση. Ο Πατήρ πήγε αμέσως, αλλά δεν τους μίλησε· μόνο νόημα τους έκανε να φύγουν, και έτσι μπόρεσαν να ξεκοκκαλώσουν από τον τόπο τους”.

Αυτή είναι η αυθεντική πίστη, η ελευθερία και η αρχοντική αγάπη των Ορθοδόξων. Ας έχουμε την ευχή του οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη και όλων των Πατέρων μας.

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1188

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance