Γεγονός καὶ Σχόλιο: Ο Χριστός και η Εκκλησία

Κατά καιρούς αναφύονται διάφορες διενέξεις μεταξύ των μελών της Εκκλησίας, είτε Κληρικών είτε λαϊκών. Από την Αγία Γραφή γνωρίζουμε καλά ότι από την πρώτη εποχή οι Χριστιανοί, παρά το ότι είχαν λάβει το Άγιον Πνεύμα, είχαν μερικές διαφωνίες για καθημερινά ζητήματα. Γνωστή είναι η διαφωνία των πρώτων Χριστιανών στα Ιεροσόλυμα, ώστε έγινε αφορμή να εκλεγούν οι πρώτοι διάκονοι. Επίσης γνωστά είναι τα σχίσματα των Χριστιανών στην Κόρινθο.

Δεν πρέπει να κλονίζεται η πίστη μας ούτε να στρεφόμαστε εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας από τέτοια γεγονότα. Μέσα στην Εκκλησία υπάρχουν άρρωστα μέλη, τα οποία αγωνίζονται να θεραπευθούν, καθώς επίσης και άλλα που αγνοούν την ασθένειά τους και παραμένουν αθεράπευτα. Ο άνθρωπος δεν αγιάζεται αμέσως, αλλά καί, όταν φθάνη στον αγιασμό, δεν χάνεται το ανθρώπινο στοιχείο και ο προσωπικός χαρακτήρας. Βλέπουμε σε όλα αυτά την αγάπη, την φιλανθρωπία και την ανοχή του Θεού.

Το πρόβλημα είναι ότι μερικοί Χριστιανοί, βλέποντας διάφορες ακαταστασίες μεταξύ των μελών της Εκκλησίας, κλονίζονται, σκανδαλίζονται. Καλόν είναι να μην υπάρχουν σχίσματα και διαιρέσεις, και να υπακούουμε στην Εκκλησία. Αλλά μερικές φορές, λόγω ανθρωπίνης αδυναμίας και παθών, οδηγούμαστε σε εσφαλμένες πράξεις. Τελικά, όπως λέγει και ο Απόστολος Παύλος, “δεί γαρ και αιρέσεις εν υμίν είναι, ίνα οι δόκιμοι φανεροί γενήσωνται” (Α’ Κορ. ια’, 19).

Λόγω τέτοιων γεγονότων, μερικοί Χριστιανοί φθάνουν στο σημείο να πούν: “Αγαπώ τον Χριστό, πιστεύω στον Θεό, αλλά δεν θέλω να έχω καμμία σχέση με τη Εκκλησία και τους Κληρικούς”. Αυτή όμως η σκέψη είναι αρκετά εσφαλμένη. Γιατί εμείς οι Ορθόδοξοι δεν πιστεύουμε ότι άλλο είναι ο Χριστός και άλλο η Εκκλησία. Η αλήθεια είναι ότι ο Χριστός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας και δεν νοείται έξω από αυτήν. Και οι Κανονικοί Κληρικοί είναι εις τύπον και τόπον του Χριστού. Δεν μπορούμε να πιστεύουμε στον Χριστό έξω από την Εκκλησία, ούτε να εκκλησιαζόμαστε και να μη έχουμε κοινωνία με τους κανονικούς ποιμένες της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως με τους Επισκόπους.

Ένας Κληρικός, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, αν δεν έχη καθαιρεθή από την Εκκλησία, είναι κανονικός και τελεί τα μυστήρια. Το πρόβλημα όμως δημιουργείται, αν δεν είναι κανονικός Κληρικός και αν ο τρόπος ζωής του ομοιάζει με σχισματική κατάσταση. Η κανονικότητα του Κληρικού δεν αποδεικνύεται από την ενδεχόμενη πληθώρα των αρετών του, αλλά από την σχέση του με την Εκκλησία, στην οποία ανήκει, και κυρίως από την στάση του έναντι του επισκόπου του. Αυτό σημαίνει ότι, αν ένας Κληρικός δεν έχει καθαιρεθή από την Εκκλησία του, είναι κανονικός και τελεί ορθόδοξα τα μυστήρια της Εκκλησίας.

Έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία. Όσο κι αν είμαστε αμαρτωλοί, πρέπει να παραμένουμε μέσα στην Εκκλησία για να ελπίζουμε στην αγάπη και την φιλανθρωπία του Θεού. Η νομιζόμενη αγιότητα έξω από την Εκκλησία μπορεί να είναι ένας ουμανισμός, που μπορεί να είναι ένας ιδιότυπος αθεϊσμός.

Και όταν κάνουμε λόγο για Εκκλησία, εννοούμε τόσο την κανονική συγκρότηση της εκκλησιαστικής ζωής (Επίσκοποι - Πρεσβύτεροι - διάκονοι - μοναχοί - λαϊκοί) όσο και την συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1284

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance