Γεγονότα καὶ Σχόλια: Από τον Υπεράνθρωπο στο Μετάνθρωπο - Οι όροι της φύσεως

Από τον Υπεράνθρωπο στο Μετάνθρωπο

Η αίσθηση της σμικρότητας του ανθρώπου, όταν δεν κινή σε αναζήτηση της προσωπικής σχέσης με το Θεό, όταν, δηλαδή, δε γίνεται δύναμη προσευχής, ζητά αποκούμπι και παρηγοριά σε μύθους συνδεδεμένους με τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Ο Νίτσε μίλησε για τον Υπεράνθρωπο, τώρα πολλοί μιλούν για τον Μετάνθρωπο, ένα όν που αναπληρώνει τα “ελλείποντα” της φύσεως με δυνατότητες που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία. Σε άρθρο του περιοδικού Άρδην, που υπογράφεται από τον Vernor Vinge, του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο, σημειώνεται: “βρισκόμαστε μπροστά σε μια αλλαγή που συγκρίνεται μόνο με την εμφάνιση της ανθρώπινης ζωής στη γη. Τα επακριβή αίτια αυτής της αλλαγής είναι η επικείμενη δημιουργία, μέσω τεχνολογίας, οντοτήτων με μεγαλύτερη νοημοσύνη από τον άνθρωπο”. Προδιαγράφοντας τα μέσα με τα οποία η επιστήμη μπορεί να φθάση σε αυτό το επίτευγμα, γράφει: “Μεγάλα δίκτυα κομπιούτερ (και οι συνδεδεμένοι χρήστες τους) μπορεί να “ξυπνήσουν” σαν υπεράνθρωπα ευφυείς οντότητες. Η συνεπαφή (interface) κομπιούτερ και ανθρώπου μπορεί να γίνει τόσο στενή που οι χρήστες τους να θεωρούνται δικαιολογημένα πως έχουν υπεράνθρωπη ευφυία. Οι βιολογικές επιστήμες μπορεί να προσφέρουν τα μέσα για τη βελτίωση της ανθρώπινης ευφυίας”. Ο V. Vinge κάνει μια ρεαλιστική παρατήρηση, την οποία, όμως, συνδέει με την αισιοδοξία της σύγχρονης “τεχνοβιολογικής διανόησης”. Συγκεκριμένα γράφει: “Σήμερα, υπάρχει μεγάλη διχογνωμία ως προς το εάν μπορούμε να δημιουργήσουμε το αντίστοιχο του ανθρώπου σε μηχανή. Αλλά εάν η απάντηση είναι “ναι, μπορούμε”, τότε ελάχιστη αμφιβολία υπάρχει οτι πολύ σύντομα μετά απ’ αυτό θα μπορούμε να κατασκευάσουμε όντα πιο ευφυή”.

Η αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου είναι να αποκτήση νού που θα εννοή και θα εποπτεύη ταυτοχρόνως τα πάντα. Παίρνει, όμως, λάθος πορεία, γιατί αυτό δεν κατορθώνεται με την καλλιέργεια της επιστημονικής φαντασίας, αλλά με την απελευθέρωση του νού από κάθε φαντασία, με την ταπεινή προσευχή, την “απλοποίηση” της καρδιάς. “Τότε ο νούς”, όπως γράφει ο μακαριστός Αρχιμ. Σωφρόνιος, “γίνεται όλος ακοή και όραση και βλέπει και ακούει κάθε λογισμό που πλησιάζει απ’ έξω, προτού αυτός μπή μέσα στην καρδιά”. Και το σημαντικότερο, είναι ικανός να δεχθή την επίσκεψη του Θεού, της αρχής και συνεκτικής αιτίας του παντός.

Οι όροι της φύσεως

Η Κοίμηση της Θεοτόκου, όπως και κάθε Δεσποτική και Θεομητορική εορτή, μας δείχνει το δρόμο της απελευθέρωσης από τα δεσμά της φύσεως. “Νενίκηνται της φύσεως οι όροι εν σοί Παρθένε άχραντε”, ψάλλουμε στην ενάτη ωδή του εόρτιου κανόνος. Μέσα στην πεπερασμένη φύση μας υπάρχει η επιθυμία του απείρου, που παίρνει διάφορες μορφές μέσα στην πορεία του ανθρωπίνου γένους. Άλλοι ακολουθούν τη Θεοτόκο, συνδέοντας τη ζωή τους με το Ναό και την προσευχή, υπακούοντας με φυσική απλότητα στο θέλημα του Θεού και άλλοι εγκλωβίζονται στην επιθυμία και τη γνώση του κόσμου τούτου. Οι πρώτοι νικούν τους “όρους της φύσεως”, οι άλλοι πανηγυρίζουν όταν ανακαλύπτουν κάποιες λεπτομέρειες από τους “όρους” αυτούς. Όταν, μάλιστα, επεμβαίνουν για να διορθώσουν ορισμένες, κατά την άποψή τους, φυσικές ελλείψεις, τότε όλη η κτίση -πιό πολύ από άλλοτε- “συστενάζει και συνωδίνει”, αναμένοντας “τήν ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού”, των μιμητών της Θεοτόκου.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1303

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance