Γραπτὰ κυρήγματα: Κυριακή Η' Ματθαίου

Την πρώτη Εκκλησία, παρά την πλούσια δωρεά του Αγίου Πνεύματος, απασχολούσαν διάφορα προβλήματα. Μεταξύ αυτών των προβλημάτων ήταν και οι διαιρέσεις και τα σχίσματα μεταξύ των Χριστιανών. Σε αυτό το γεγονός αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος στο ανάγνωσμα που διαβάσαμε σήμερα.

Οι Χριστιανοί της Κορίνθου είχαν χωρισθή σε ομάδες και παρατάξεις. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι ανήκουν στον Παύλο, άλλοι στον Απολλώ, άλλοι στον Απόστολο Πέτρο και υπήρχε και μια μερίδα μερικών ανθρώπων που έλεγαν ότι ανήκουν στον Χριστό, ωσάν και οι προηγούμενοι να μη ανήκαν στον Χριστό και να μη ήσαν μαθητές Του. Ο Απόστολος Παύλος καυτηριάζει αυτήν την νοοτροπία των διαιρέσεων και των σχισμάτων. Και τους τονίζει ότι πρέπει να είναι καταρτισμένοι στον ίδιο νού και την ίδια γνώμη και να στέκονται αμετακίνητοι στην ενότητά τους με τον Χριστό, αφού Αυτός σταυρώθηκε και αναστήθηκε για τους ανθρώπους. Αλλά και οι Χριστιανοί βαπτίσθηκαν στο όνομα του Χριστού και όχι στο όνομα των Αποστόλων. Οι Απόστολοι είναι μαθηταί και Απόστολοι του Χριστού. (Α' Κορ. α', 10-17).

Και σε άλλα αποστολικά κείμενα γίνεται λόγος για το ότι η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού, ότι στην Εκκλησία υπάρχουν πολλά μέλη, τα οποία όμως έχουν ιδιαίτερα χαρίσματα και αρμοδιότητες, αλλά όλα τα μέλη ζουν ενωμένα στο Σώμα του Χριστού. Υπάρχουν καταπληκτικά χωρία από τα κείμενα των αγίων Πατέρων, στα οποία φαίνεται ότι οι Χριστιανοί πρέπει να καλλιεργούν αυτήν την ενότητα, γιατί τα σχίσματα και οι διαιρέσεις είναι ένδειξη των παθών του εγωϊσμού, της υπερηφανείας, και ότι εκείνοι που καταστρατηγούν την ενότητα της Εκκλησίας διαπράττουν το μεγαλύτερο κακό στην Εκκλησία. Στο έργο αυτό υποκινούνται από τον διάβολο, ο οποίος διαιρεί τους ανθρώπους.

Ακριβώς, επειδή δια μέσου των αιώνων επικράτησαν διάφορες τέτοιες διαιρέσεις και σχίσματα, γι’ αυτό οι άγιοι Πατέρες, φωτιζόμενοι από το άγιο Πνεύμα, το οποίο συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, διοργάνωσαν αποτελεσματικά την Εκκλησία. Στην πρώτη αποστολική περίοδο υπήρχε μια μικρή δικαιολογία για να δημιουργούνται διενέξεις στο σημείο αυτό, ακριβώς επειδή ακόμη δεν είχε διοργανωθή διοικητικά η Εκκλησία. Όμως σήμερα δεν υπάρχει καμμιά δικαιολογία, γιατί υπάρχει οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής και μάλιστα αυτή η οργάνωση γίνεται με θεολογικό και εκκλησιαστικό τρόπο. Κανένας δεν μπορεί να είναι αυτόνομος μέσα στην Εκκλησία. Οι λαϊκοί έχουν αναφορά στους Κληρικούς, οι Κληρικοί μιας Μητροπόλεως στον Επίσκοπο, τον οποίον χειροτονεί το άγιο Πνεύμα δια της Ιεραρχίας, οι Επίσκοποι στην Σύνοδό τους ή στους Πατριάρχες, οι Πατριάρχες στις Διορθόδοξες Συνόδους. Όταν κάποιος θέλει να διακόψη αυτήν την αναφορά, όχι μόνον με το να παύση να μνημονεύη το όνομα του αμέσως ανωτέρου του, αλλά και με το να μη έχη ουσιαστική κοινωνία και ενότητα μαζί του, τότε στην πραγματικότητα είναι αυτόνομος και ανεξάρτητος.

Υπάρχουν μερικοί που δικαιολογούν τις αυτονομίες τους με το ότι υπακούουν στον Χριστό. Αλλά αυτή είναι μια προτεστάντικη νοοτροπία, γιατί ο Χριστός αποστέλλει τους Επισκόπους. Οι Επίσκοποι είναι εις τύπον και τόπον της παρουσίας του Χριστού και οι Χριστιανοί οφείλουν υπακοή σε αυτούς. Και βέβαια αν οι Επίσκοποι δεν τηρούν τις αποφάσεις των Συνόδων, τότε αναλαμβάνουν οι Σύνοδοι να αποκαταστήσουν τα πράγματα. Πάντως, αγαπητοί αδελφοί, ας φροντίζουμε να μη δημιουργούμε σχίσματα στην Εκκλησία και να μη ανήκουμε σε διαιρέσεις, γιατί όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος το σχίσμα δεν το θεραπεύει ούτε αίμα μαρτυρίου.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΓΡΑΠΤΑ ΚΥΡΗΓΜΑΤΑ

  • Προβολές: 1020

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance