Γεγονότα καὶ Σχόλια: Από τον πόλεμο στους νεοπαγανιστές... - Το πνεύμα του Πύθωνος

Από τον πόλεμο στους νεοπαγανιστές...

Στον Περσικό Κόλπο παίζονται κάποιες “πράξεις” από το σύγχρονο θέατρο του παραλόγου. Άλλες “πράξεις” του παίζονται σε άλλα σημεία της διεθνούς σκηνής. Μέσα σ’ αυτήν την σύγχυση των νοημάτων δεν είναι, νομίζω, έξω από την “επικρατούσα λογική” το να αναφερθούμε σ’ ένα θέμα, που αν και φαίνεται άσχετο με τα τρέχοντα γεγονότα, έχει όμως κάποια εσωτερική σχέση ή ομοιότητα με αυτά, γιατί θυμίζει κάποιες από τις γενεσιουργές αιτίες τους. Πρόκειται για το κίνημα των νεοπαγανιστών ελληνολατρών, το οποίο τον τελευταίο καιρό διογκώνεται επικίνδυνα αποπροσανατολίζοντας τους Έλληνες από τα τιμιώτατα στοιχεία της ζωντανής παραδόσεώς τους.

Ο νέος πόλεμος στον Κόλπο μας θυμίζει τους νεοπαγανιστές ελληνολάτρες, γιατί αυτές τις μέρες είδαμε επιβιώσεις της ειδωλολατρίας και στις δυο αντιμαχόμενες πλευρές. Από την μια πλευρά είδαμε την λατρεία – ρωμαϊκού τύπου– των Ιρακινών προς το πρόσωπο του Σαντάμ καί, από την άλλη πλευρά, την “εθνολατρία” του πρόσφατου εθνικού μορφώματος των Η.Π.Α., την λατρεία του ως προστάτου της Οικουμένης, την θρησκευτικού τύπου “Pax Americana”.

Ο κόσμος αρέσκεται στους μύθους. Δεν επιθυμεί να σηκώνη το βάρος της αλήθειας. Θέλει είδωλα. Ο νεοπαγανισμός στις μέρες μας λειτουργεί ως προσπάθεια να αποφύγουμε το φως της αλήθειας, που αποκαλύπτει την ραθυμία μας απέναντι στις υψηλές προδιαγραφές και τις προοπτικές της ζωής μας· αποκαλύπτει την ανευθυνότητά μας να διαχειριστούμε την φύση και την ελευθερία μας.

Το πνεύμα του Πύθωνος

Την σύγκρουση της ειδωλολατρίας με τη “νέα πίστη”, τον Χριστιανισμό, την βλέπουμε σε μια χαρακτηριστική της φάση στη συνάντηση του απ. Παύλου με την “μαντευομένη” των Φιλίππων. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι το πνεύμα του Πύθωνος, που έβγαλε ο απ. Παύλος από τη γυναίκα αυτή, ήταν ο δαίμονας που εμφανιζόταν ως ο θεός Απόλλων, ο οποίος, όπως είναι γνωστό από τη μυθολογία, ήταν ο ιδρυτής του μαντείου των Δελφών. Η θεραπεία, δηλαδή, της “μαντευομένης” ήταν μια κατά μέτωπο σύγκρουση της νέας πίστης με τον παλαιό κόσμο της ειδωλολατρίας. Ίσως γι’ αυτό η αντίδραση που εκδηλώθηκε ήταν μια τυπική αντίδραση της φιλαυτίας του παλαιού ανθρώπου, η οποία προσπάθησε να κρυφτή πίσω από την καταγγελία, ότι οι απόστολοι αλλοίωναν την εθνική και θρησκευτική παράδοση του Ρωμαϊκού κράτους.

Πάντως, η επιχειρηματολογία τους, που εξαντλείται στη φράση “εκταράσσουσιν ημών την πόλιν Ιουδαίοι υπάρχοντες”, και κηρύσσουν σ’ εμάς διδασκαλίες που δεν επιτρέπεται να παραδεχθούμε ή να εφαρμόσουμε “Ρωμαίοις ούσι”, θυμίζει έντονα τους σύγχρονους θιασώτες της αρχαίας ελληνικής δόξας, οι οποίοι θεωρούν ότι ο Χριστιανισμός δεν αρμόζει σε μας τους Έλληνες. Όμως, ο Ελληνισμός βρήκε στο Χριστιανισμό ό,τι βαθύ και υψηλό αναζητούσε, γι’ αυτό εκχριστιανίστηκε.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1274

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance