Πρόνοια

Ο μικρότερος σε ηλικία γιος του παπα - Δημήτρη γεννήθηκε στα χρόνια της Κατοχής. Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν εκείνα τα χρόνια προκάλεσαν πρόβλημα στην υγεία της εγκυμονούσης μητέρας του, η οποία κατέφυγε για ιατρική εξέταση στον πλησιέστερο γυναικολόγο. Κι όταν αυτός άρχισε να ομιλή για την επικινδυνότητα της εγκυμοσύνης και “πλαγίως” να ισχυρίζεται ότι θα ήταν καλύτερα να “αφαιρεθή το έμβρυο”, έφυγε αμέσως η κυρα-Παπαδιά από το ιατρείο. Ήρθε στο σπίτι της, γονάτισε στο εικόνισμα και προσευχήθηκε θερμά στην Παναγία. Όταν με το καλό γεννήθηκε το έβδομο παιδί της κυρα-Παπαδιάς, γερό και δυνατό, χάρηκαν όλοι στην οικογένεια και δοξολογούσαν πάντοτε την Μητέρα του Θεού.

Από τα παιδικά χρόνια του ο γιος του παπα-Δημήτρη ήταν πολύ ζωηρός. Πρώτος πήγαινε στην αλάνα της γειτονιάς για το παιχνίδι και τελευταίος έφευγε. Ζιζάνιο πραγματικό, Χωνότανε παντού. Γι’ αυτό οι φίλοι και συμμαθητές του τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά “ποντίκι”, Πάντοτε όμως αυτός ήταν χαμογελαστός, υπάκουος στους μεγαλυτέρους του και πρόθυμος να βοηθήση τους γονείς, τα αδέρφια του, αλλά και τους γείτονες σε κάθε εργασία. Η παρουσία του έδινε ζωντάνια και ομορφιά στη γειτονιά και σ όλο το χωριό.

Στα πρώτα σχολικά - γυμνασιακά του χρόνια όμως ο γιος του παπα-Δημήτρη, κατά τη διάρκεια αθλοπαιδιών, από ατύχημα τραυματίσθηκε στον αριστερό οφθαλμό του. Σοκαρισμένος γύρισε στο σπίτι. Έβαζε την παλάμη του χεριού του στο άλλο (δεξί) μάτι και διαπίστωνε ότι από το χτυπημένο μάτι του δεν έβλεπε. Έκλαιγε ασταμάτητα. Δεν μπορούσε να μιλήση. Έτρεξαν κοντά του τα αδέρφια του, αλλά αμήχανα κι αυτά δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν ψυχολογικά. Ήταν όλοι απαρηγόρητοι. Σύντομα ήρθε στο σπίτι ο παπα- Δημήτρης και από την απέραντη σιωπή που επικρατούσε σ' αυτό κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε. Έδωσε θάρρος στο γιό του. Έκρυψε τον πόνο του και αμέσως με όχημα δημόσιας χρήσης μετέφερε το παιδί του στο νοσοκομείο της πλησιέστερης μεγαλούπολης. Εκεί μετά από αλλεπάλληλες ιατρικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι το παιδί του είχε απολέσει πλήρως και οριστικά την όραση από τον αριστερό οφθαλμό του.

Από την στιγμή εκείνη κατάλαβε ο παπα-Δημήτρης την έκταση του προβλήματος που θα αντιμετώπιζε. Μίλησε στο παιδί του με βαθιά θεολογική πίστη για το ανθρώπινο σώμα, που κρύβει μέσα του τον “θησαυρό”, την αθάνατη ψυχή. “Το σώμα μας παιδί μου είναι φθαρτό κι ολιγοχρόνιο, ενώ η ψυχή μας είναι θεϊκή κι αθάνατη, ως πνοή του Θεού” έλεγε χαρακτηριστικά όχι μόνο στο γιο του, αλλά και σ' όλους τους νέους της ενορίας του, υποδεικνύοντας έτσι και σ' αυτούς τον μοναδικό τρόπο ψυχολογικής στήριξης του φίλου τους. Συζητούσε καθημερινά με το γιο του και τόνιζε σ' αυτόν ότι τα σωματικά ελαττώματα γιατρεύονται με τα ψυχικά προτερήματα και τις αρετές· ότι το τραύμα του δεν μπορεί να σταθή εμπόδιο σε πράξεις που θα ωφελούσαν την ψυχή του. Έλεγε με το δικό του απλοϊκό και πατρικό τρόπο ο παπα -Δημήτρης, αυτό που γράφει ο Φώτης Κόντογλου “Τί με ρωτάς αν είμαι ψηλός ή κοντός, άσπρος ή μαύρος; Τί σε μέλλει πώς περπατώ, πώς μιλώ, δηλαδή ο σαρκικός άνθρωπος, Ο άνθρωπος είναι πνεύμα, όπως ο Θεός. Αυτό το πνεύμα να σ' ενδιαφέρει, αυτή είναι η αληθινή σύσταση του ανθρώπου”. Με τέτοια λόγια μιλούσε και ο παπα - Δημήτρης στο γιό του και φαινότανε πώς απάλυνε τον πόνο του.

Η κυρά - παπαδιά όμως ήταν απαρηγόρητη. Δεν μπορούσε να πιστεύση ότι ο γιος της είχε χάσει την όρασή του από το ένα μάτι του. Σκεπτόταν το μέλλον του παιδιού της και το φανταζόταν δυσοίωνο. “Πώς θα σπουδάση το παιδί; Πώς θα νοικοκυρευτή αργότερα;” μονολογούσε συνεχώς κι ολοένα και περισσότερο κλεινόταν στον εαυτό της και μελαγχολούσε. Δεν μπορούσε να βοηθήση το παιδί της. Βλέποντας ο παπα-Δημήτρης ότι η κυρα-Παπαδιά υποφέρει, χαριτολογώντας την απεκάλεσε “ξεχασιάρα” και συμπλήρωσε διευκρινιστικά “Ξεχνάς κυρά - Παπαδιά ότι αυτό το παιδί το φρόντιζε η Παναγία, πριν ακόμη γεννηθεί.- Ο Θεός θα προικίση με χαρίσματα το παιδί μας και θα δης ότι αύριο θα γίνει χρήσιμος άνθρωπος για την κοινωνία”. Πονούσε βέβαια ψυχικά και ο ίδιος ο παπα - Δημήτρης για όλα αυτά, αλλά προσευχόμενος στον Θεό έπαιρνε δύναμη και μπορούσε να στηρίζη έτσι το παιδί και όλη την οικογένειά του.

Μέσα στο διάβα της ζωής, ο γιος του παπα - Δημήτρη, παρά το σοβαρό αυτό πρόβλημα υγείας του, με τη βοήθεια του Θεού και τις δικές του προσπάθειες, πέτυχε στο Πανεπιστήμιο, σπούδασε τη νομική επιστήμη, κατέλαβε ανώτατες θέσεις στη Διοίκηση του Κράτους, έκανε τη δική του οικογένεια και καταξιώθηκε επαγγελματικά και κοινωνικά. Προσέφερε τις γνώσεις του για το καλό της κοινωνίας και των συνανθρώπων του. Έγινε και υπήρξε ένας “χρήσιμος άνθρωπος”, όπως είχε προβλέψει ο πατέρας του μέσα στον πόνο του.

Όλα αυτά το γεγονότα ήταν πάντοτε χαραγμένα έντονα στη μνήμη συγγενών, φίλων αλλά και των περισσότερων ενοριτών. Μετά τον πρόσφατο όμως θάνατο του μικρότερου σε ηλικία γιου του παπα-Δημήτρη, καταγράφω τα περιστατικά αυτά της προσωπικής ζωής αυτού και των γονέων του, προσευχόμενος στον Θεό όπως κατάταξη τις ψυχές αυτών εκεί που είναι “το Φως της Ζωής”.

Ι.Α.Τσ.

 

  • Προβολές: 1031

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance