Κύριο θέμα: Χριστουγεννιάτικα έθιμα και χριστουγεννιάτικο ήθος - Χριστοτερπής Λαός

Σε αρκετά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, δημοσιεύονται τις ημέρες του Δωδεκαημέρου μελέτες που υποστηρίζουν ότι πολλά από τα χριστουγεννιάτικα έθιμα έχουν τις ρίζες τους σε εποχές ειδωλολατρικές. Το στόλισμα του δένδρου, ο ιπτάμενος δωροφόρος αρματηλάτης, οι λαϊκές δοξασίες, τα κάλαντα, η ημέρα εορτασμού των Χριστουγέννων θεωρούνται ως δάνεια από άλλες εποχές. Ακόμη ακόμη και το θείον Φως, ο ύμνος των αγγέλων κ.α.

Ἡ ΓέννησιςΟ σκοπός αυτών των δημοσιευμάτων ποικίλει· άλλα απλώς πληροφορούν, άλλα προσπαθούν δια του συγκρητισμού να αμβλύνουν την χριστιανική πίστη κλπ. Άλλες φορές μοιάζει σαν να γίνεται μια «δικαστική» διαμάχη για την κυριότητα της μεγάλης αυτής Χριστιανικής Εορτής, που συγκινεί και κινητοποιεί το σύνολο σχεδόν του λεγομένου δυτικού κόσμου, όπου διάφορες κοσμοθεωρίες καταθέτουν όσο πιο παλαιούς «τίτλους» διαθέτουν.

Η Εκκλησία δεν είχε ποτέ την ανάγκη να δανεισθή τίποτε, αφού είναι το Σώμα του Χριστού. Κηρύσσει την πίστη στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού και στο Άγιον Πνεύμα, το οποίο απεκάλυψε στους Αποστόλους την πάσαν αλήθειαν. Και όπως ο Λόγος προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, πλην της αμαρτίας, έτσι και η Εκκλησία προσλαμβάνει και εξαγιάζει τις ανθρώπινες συνήθειες, πλην της αμαρτίας, ήτοι της, κάθε είδους, ειδωλολατρίας. Γι' αυτό και εξαγίασε πολλά έθιμα και τους έδωσε το πραγματικό τους νόημα, αφού τα κατέστησε υπηρετικά της κηρύξεως της του Χριστού Γεννήσεως, ενώ όσα είχαν την αναφορά τους σε είδωλα τα κατεδίκασε.

Άλλωστε, η πρώτη πίστη ήταν αυτή των Πρωτοπλάστων προς τον αληθινό προσωπικό Θεό, ενώ η πίστη στον απρόσωπο θεό του φωτός, στον θεό ήλιο, κλπ. αποτελεί μεταγενέστερη χρονολογικά, αλύτρωτη μεταστροφή. Ο Νεογέννητος είναι ο «προ αιώνων Θεός», ο «παλαιός των ημερών» και τα πάντα Του ανήκουν, και η «αργοπορία» της κατά σάρκα ελεύσεώς Του στην γη δεν δικαιολογεί καμμία «καταπάτηση» από κανέναν. Αυτό διδάσκουν και οι παραβολές των γεωργών και των δούλων. Το κέντρο της ερμηνείας του κόσμου και της ιστορίας παραμένει ο Δημιουργός, ο Χριστός.

Ωστόσο, και αυτή την συγκρητιστική προσπάθεια να θεωρηθή η πίστη μας μέρος της παγκοσμίου θρησκευτικής παραγωγής, η Εκκλησία μας την χρησιμοποιεί για παιδαγωγικούς σκοπούς, ιδιαιτέρως αυτές τις ημέρες του Δωδεκαημέρου που αρκετοί χριστιανοί παρασύρονται από την κοσμική μέριμνα και σχόλη. Μας επισημαίνει, δηλαδή, ότι η χριστιανική πίστη δεν αποτελεί αυτονόητο κεκτημένο ούτε συστατικό οποιουδήποτε Συντάγματος, κοινωνικού-πολιτικού κατεστημένου η λαϊκής παραδόσεως, αλλά αντίθετα, αν δεν κοπιάσουμε προσωπικά, είναι δυνατόν να μεταμορφωθή, με μια αντίστροφη πορεία, προς τους «βεβήλους και γραώδεις» μύθους του σκοτεινού παρελθόντος. Δεν είναι σπάνιο να παρατηρήση κανείς ότι αντί να διώχνουμε με την «αγιαστούρα» τα «καλικαντζούρια», μεταμορφωνόμαστε τούτες τις μέρες οικειοθελώς σε αυτά!

Γι' αυτό και η Εκκλησία - Φάτνη μας καλεί σε σταθερό προσανατολισμό μας στο Πρόσωπο του Χριστού, στην ασκητική της άξιας –κατ' άνθρωπον– συμμετοχής μας στο Σώμα και το Αίμα Του, στην προσωπική μας αναφορά στους αγίους Του. Το Σαρανταλείτουργο, ο εκκλησιασμός, η νηστεία, οι ομιλίες, η φιλανθρωπία, η θεολογία που προσφέρεται πλούσια μέσα στους ύμνους της, οι ιερές ακολουθίες, η Εξομολόγηση, η συγχώρηση, είναι πραγματικά χριστουγεννιάτικα «έθιμα», τα οποία διαφυλάσσει ως κόρη οφθαλμού κάθε τοπική Εκκλησία, για να θρέφεται και να τέρπεται ο χριστοτερπής λαός.

Α.Κ.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1638

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance