Γεγονότα καὶ Σχόλια: Γιορτή και Σύνταγμα - Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Γιορτή και Σύνταγμα

Εντυπωσιάζεται κανείς βλέποντας αυτές τις μέρες όλη την Ευρώπη και όλο τον κόσμο να αλλάζη ρυθμούς ζωής χάρη στην γιορτή των Χριστουγέννων. Εντυπωσιάζεται πιο πολύ όταν σκεφτή, ότι –εδώ στην Ευρώπη των εικοσι πέντε– κάποιοι ηγέτες, που τώρα –όπως κάθε χρόνο– ανάβουν τα φώτα σε χριστουγεννιάτικα δένδρα, πριν λίγο καιρό αρνήθηκαν κάθε αναφορά του Ευρωπαϊκού Συντάγματος στις χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης.

Αν σταθούμε σ’ αυτό το σημείο είναι πιθανό να διαγνώσουμε ένα διχασμό της «ευρωπαϊκής προσωπικότητος». Ο Χριστιανισμός που εμποτίζει την ευρωπαϊκή καθημερινότητα, ιδιαίτερα τις μέρες αυτές, δεν θεωρήθηκε από τους ευρωπαίους νομοθέτες ως ένα αξιομνημόνευτο στοιχείο της ευρωπαϊκής ζωής. Οπότε, άλλη είναι η Ευρώπη των στολισμένων πόλεων και άλλη η Ευρώπη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος.

Αν δούμε, όμως, τα πράγματα λίγο βαθύτερα θα διαπιστώσουμε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κάνενας διχασμός. Κι αυτό γιατί στην Ευρώπη, και στον δυτικό γενικά κόσμο, η Χριστιανική πίστη δεν εξοβελίστηκε μόνο από το εκκολαπτόμενο Σύνταγμα, αλλά ακόμη και από την γιορτή των Χριστουγέννων, αφού γιορτάζονται Χριστούγεννα χωρίς καμμιά αναφορά στον Χριστό και στην θεολογία της σαρκώσεως. Τα Χριστούγεννα κατάντησαν γιορτή των παιδιών, γιορτή των δώρων και τίποτα παραπάνω. Έγιναν μια όμορφη συνήθεια, γεμάτη αναμνήσεις για τους μεγάλους, υλικές απολαβές για τους μικρούς, χωρίς θεολογία, χωρίς νύξεις για το «κίνητρο της ενανθρωπήσεως του Θεού».

Είναι χαρακτηριστικά όσα γράφει ο Ουμπέρτο Έκο σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο Βήμα (11-12-05). «Ανατράφηκα ως καθολικός και, παρ’ ότι έχω εγκαταλείψει τη θρησκεία, αυτόν τον Δεκέμβριο ως συνήθως θα στολίσω μια χριστουγεννιάτικη φάτνη για τον εγγονό μου. Θα την κατασκευάσουμε μαζί –όπως έκανε και ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί».

Πάντως, τα Χριστούγεννα χωρίς εκκλησιαστική πίστη είναι γνήσιο τέκνο της αιρετικής Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, με την αγνόηση του Χριστιανισμού και την γενική αναφορά στις θρησκευτικές παραδόσεις, κινείται μέσα στο πνεύμα του χριστουγεννιάτικου διακόσμου των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης. Λαμπρή γιορτή με θρησκευτική αφετηρία, εκκλησιαστικά και θεολογικά αποχρωματισμένη.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Για να καταλάβη κανείς πως αντιλαμβάνονται την γιορτή των Χριστουγέννων οι θρησκευτικά αδιάφοροι Ευρωπαίοι, αρκεί να μελετήση τι έχουν στον νου τους, όταν μιλούν για το «πνεύμα των Χριστουγέννων». Μια ιδέα μπορεί να πάρουμε από το μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς με τίτλο: «Το πνεύμα των Χριστουγέννων».

Κατ’ αρχήν πρέπει να ειπωθή ότι δεν πρόκειται για το Άγιο Πνεύμα, ούτε για Άγγελο Κυρίου, ούτε για τον Χριστό. Είναι η εξιδανίκευση και προσωποποίηση κάθε καλού, που μπορεί να σκεφθή ο άνθρωπος. Είναι πρακτική εφαρμογή της θεωρίας του Φόιερμπαχ για την γένεση της θρησκείας. Δεν έχει καμμιά σχέση με την αποκάλυψη του Θεού. Σε ορισμένα σύγχρονα παραμύθια μάλιστα συμπλέκεται με την μαγεία. Σε κάποιο παραμύθι, αφού μετέτρεψε μια κακιά μάγισσα σε καλή, ανέβηκε στην «σκούπα» της, για να προλάβη το κακό που γινόνταν σε άλλο τόπο.

Αυτό δεν είναι «πνεύμα των Χριστουγέννων». Είναι λευκή μαγεία.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1500

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance