Αρχιμ. π. Αντωνίου Φραγκάκη: Επιστολή – παρέμβαση

του Αρχιμ. π. Αντωνίου Φραγκάκη

Δημοσιεύουμε στην συνέχεια την επιστολή (25-6-2005) του Αρχιμ. π. Αντωνίου Φραγκάκη προς τον «θεολόγο και δημοσιογράφο», κατά την δήλωσή του, π. Ιωάννη Διώτη.

Δυστυχώς ο π. Ιωάννης υπέπεσε σε πολλά σφάλματα, γιατί με τρόπο επιθετικό, άδικο και άπρεπο επιτίθεται εναντίον του Μητροπολίτου μας, αναλαμβάνοντας άκαιρα την υπεράσπιση και απολογία του π. Σπυρίδωνα Λογοθέτη, την οποία απολογία απέφυγε ο ίδιος να δώση, όταν επανειλημμένως κλήθηκε να το κάνη.

Τα λάθη του π. Ιωάννη είναι ότι αμφισβητεί τις αποφάσεις (πάνω από 30) της Ιεραρχίας, της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου των ετών 1998-2004, των Συνοδικών Επιτροπών, των Επιθεωρητών της ΕΚΥΟ, τις καταθέσεις των σεβαστών και αξιόπιστων μαρτύρων, τα γραπτά κείμενα, τους Ιεράρχες-Δικαστές, τον Αρχιεπίσκοπο, τους Ιερείς κλπ. και γενικά όλους αυτούς που ασχολήθηκαν με το σοβαρό αυτό εκκλησιαστικό θέμα και έχουν προσωπική πείρα.

Το λυπηρότερο είναι ότι κοινοποιεί τα κείμενά του σε όλους τους Ιεράρχες, τους Βουλευτές, την Υπουργό Παιδείας, όλους τους Δικαστικούς, Καθηγητάς Θεολογικών, Νομικών και Φιλοσοφικών Σχολών, τις Ιερές Μονές, τους Δικηγορικούς Συλλόγους κλπ. με σκοπό προφανώς να δημιουργήση σύγχυση και να διασύρη την Ιερά Σύνοδο, τον Αρχιεπίσκοπο, το Συνοδικό Δικαστήριο και προ παντός τον Μητροπολίτη!!

Η Ε.Π. δημοσιεύει την επιστολή αυτή του π. Αντωνίου, που μας κοινοποίησε ο ίδιος, με την ελπίδα ότι η Ιερά Μονή θα καταλάβη τα λάθη της και θα θελήση να αλλάξη πορεία πλεύσεως.

Ο Μητροπολίτης μας από την αρχή έδειξε αγάπη και επανειλημμένως δήλωσε, και αυτό πράττει, ότι δέχεται πάντα την μετάνοια των παρεκτραπέντων, όταν, βεβαίως, εκφρασθή και είναι ειλικρινής και έμπρακτη. Πρέπει να γίνη αντιληπτό ότι το χρονίζον αυτό πρόβλημα δεν λύεται με δικηγόρους, προσφυγές και δημοσιεύσεις, αλλά με πραγματική μετάνοια και υπακοή στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου και των Συνοδικών Οργάνων. Το εκκλησιαστικό φρόνημα πρέπει να διέπη όλες τις ενέργειές μας. Επί τέλους το πρόβλημα που απασχολεί την Επαρχία μας για τριάντα έτη πρέπει να λήξη. Ο λαός δεν αντέχει άλλο. Ο Θεός, έως πότε θα μακροθυμή;

* * *

Επιστολή – παρέμβαση

του Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη

* * *

Αιδεσιμολογιώτατε,

Αποτροπιασμό και έντονη αγανάκτηση εδοκίμασα, μετά την ανάγνωση της λεγομένης «ανοικτής ανταπαντήσεως» που πρόσφατα απευθύνατε στον Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο, ως συμβολή τάχα από πλευράς σας, στην διευθέτηση του σοβούντος γνωστού προβλήματος, που σηματοδοτεί επί μακρόν τις σχέσεις της Ιεράς Μητροπόλεως με την εκείσε Μονή της Μεταμορφώσεως.

Και τα αλγεινά αυτά αισθήματα που κατέκλυσαν τον εσωτερικό μου κόσμο, προήλθαν από το γεγονός ότι είδα μία οξύμωρη διάσταση ανάμεσα στον κληρικό, που ως επαρχιώτης φοιτητής θαύμαζα προ δεκαπενταετίας στην Αθήνα, και στο λίαν εμπαθές η δηλητηριώδες απόσταγμα της γραφίδος του, όπως τουλάχιστον καταστρώθηκε στην ανά χείρας επιστολή, πράγμα που με βεβαιώνει πλέον για το καλομεθοδευμένο ευσεβιστικό προκάλυμμα του προσώπου σας και τις ασχηματοποίητες «εν Πνεύματι Αγίω» ενδομύχιες προθέσεις της αμεταμόρφωτης καρδιάς σας.

Πάτερ Ιωάννη, «τις υμάς εβάσκανεν»; Κάποτε είχατε ως πρόδηλα χαρακτηριστικά την κόσμια συμπεριφορά, την παραδοσιακή ιερατική εμφάνεια και την γνωσιολογική κατάρτιση. Ο γράφων, ως νεαρός ιεροσπουδαστής, πολύ κατά το παρελθόν σας ηγάπησε και σας σεβάστηκε. Κάποτε, μάλιστα, με επιστρατεύσατε να διανείμω τα διαφημιστικά φυλλάδια της πατρολογικής επανεκδόσεως της οποίας προΐστασθε και γενικά δοκίμαζα έντονη χαρά και πνευματική ευφορία οσάκις γινόμουν κοινωνός της παρουσίας και του λόγου σας. Πως λοιπόν να μην εκπλαγώ και πως να εξοικειωθώ με την άποψη ότι τα χαρακτηριστικά του προσώπου που αναδύονται από το θλιβερό περιεχόμενο της ατυχούς αυτής επιστολής, ανήκουν στον σοβαροφανή κατά το παρελθόν και πολυσεβάσμιο σε μένα π. Ιωάννη Διώτη;

Δοκίμασα αποτροπιασμό για την ανοίκεια φρασεολογία, για το εριστικότατο και απρεπέστατο ύφος, για την σοφιστική και παραπλανητική επιχειρηματολογία, για την υποκειμενική από πλευράς σας και τα μέγιστα συναισθηματική προσέγγιση ενός τολμητία και υπό εξώφθαλμη δεοντολογική παρέκκλιση διατελούντος, πολυτλήμονος προεστώτος ιερέως και μοναχού, ωσάν να παρεφρόνησαν απαξάπαντες οι συναποτελούντες την επίπονη προφυλακή της ποιμαντικής υπευθυνότητος και στο θέμα αυτό, χρόνια τώρα, και είσθε εσείς το μόνο εναπομείναν φερέφωνο του Παρακλήτου, ικανό να ερμηνεύη τα θεόπνευστα διαγγέλματα των ιερών κανόνων και την διαχρονική θεσμική περιθρίγκωση του ιερού περιβόλου της πολιτείας των μοναχών.

Από την άλλη πλευρά δημιουργεί χείριστες εντυπώσεις η δεινή προκατάληψη, η παντελώς άδικη και εμφανέστατα συκοφαντική ανάλυση της πανευκλεούς αρχιερατείας του Σεβασμιωτάτου κ. Ιεροθέου στην Ναύπακτο, το πνευματικό διαμέτρημα της προσωπικότητας του οποίου είναι γνωστόν πανορθοδόξως, μέσω της ακριβούς θεολογικής προσεγγίσεως όλων των πτυχών του συγχρόνου εκκλησιαστικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, ώστε να περισσεύουν οι δικές σας απροκάλυπτες ύβρεις και ουτιδανές εκφράσεις, προκειμένου να γίνη εναργέστερα γνωστός στο πεδίον της τοπικής και της ευρύτερης εκκλησιαστικής πραγματικότητος.

Τελικά, πάτερ Ιωάννη, με αυτήν την επιστολή το μόνο που κατορθώσατε να επιτύχετε είναι η αισθητοποίηση στην αντίληψη των άλλων ότι, δυστυχώς, μας ξεγελάσατε, διότι και σ’ αυτήν την προβεβηκυία ηλικία που βρίσκεσθε, άγεσθε δουλοπρεπώς υπό παθών δυσιάτων, όπως εγωϊσμό, αλαζονεία, προκατάληψη και εμπάθεια. Αλλά μήπως κάπως έτσι η και χειρότερα δεν τοποθετείται και ο υποστηριζόμενος από σας, περιβόητος καθηγούμενος Σπυρίδων, πασχίζοντας ανεπιτυχώς να διασκευάση τις οδυνηρές συνέπειες της παγίως εφηρμοσμένης εκκλησιολογικής του αστάθειας, όταν αυτές συμπνίγουν την κατά τα άλλα «ζέουσα» ιεραποστολική φωνή του και ξεσκίζουν ανεπανόρθωτα την χαμογελαστή προσωπίδα του καθωσπρεπισμού και της ρεβανσιστικής νοοτροπίας του; Όμως τι να κάνουμε; Οι πνευματικοί νόμοι όταν παραβιάζονται, εκδικούνται. Έτσι έλεγε ο τρισμακάριος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Και πάντα προς σωφρονισμό των κατά προαίρεση ατακτούντων και διασφάλιση και κανονισμό της σωτηριολογικής μας απόληξης.

Απορώ, πάτερ Ιωάννη, γιατί αυτή η οξύτατη πολεμική στο πρόσωπο του Επισκόπου Ιεροθέου και η αποσπασματική θεώρηση του όλου θέματος, που επί τρεις δεκαετίες και πλέον καταταλανίζει και υποσκάπτει τα θεμέλια της τοπικής Εκκλησίας και κρημνίζει εις πέταυρον Άδου ψυχάς «υπέρ ων Χριστός απέθανεν»;

Προβληματίζομαι έντονα και αναρωτιέμαι γιατί εσείς, ο τόσο υπέρ της αξιοκρατικής κατάθεσης της αληθείας κοπτόμενος, δεν αφήνετε τον ανιχνευτήρα της διερευνητικής σας ικανότητος να προσεγγίση το πρόβλημα ανεπηρέαστα και αντικειμενικά, αλλά προβαίνετε σε εξωεπιδερμική και περιφερειακή ανάλυση και αγνοείτε πεισμωδώς την ατράνταχτη επιχειρηματολογία του αλγούντος Ποιμενάρχου, τις αυστηρότατες επισημάνσεις της Συνοδικής διαγνώμης, τις εναγώνιες υποδείξεις καταξιωμένων παλαιστών της ασκητικής κονίστρας, αλλά, προ παντός και κυρίως, τις ιστορικές αναφορές στα αδιάψευστα ντοκουμέντα του απώτερου και εγγύτατου παρελθόντος, που απαρτίζουν την πλέον αυθεντική μαρτυρική κατάθεση, σχετικά με την σατανογενή ύφανση αυτής της κολάσιμης εμπλοκής.

Σας αναπαύει μήπως η κατακόρυφη φθίνουσα αυτής της ακατάσχετης εκτροπής, η φατριαστική ομαδοποίηση, η ιδεολογικοποίηση της πίστεως, η ακάθεκτη πολεμική εναντίον του επιχωρίου Αρχιερέως, η σχισματική εκκόλαψη και η εν γένει τροχοπεδοποίηση που υφίστανται οι μηχανισμοί της πνευματικής ισορροπίας στην όλη περιοχή;

Αυτό το φρόνημα επιτάσσει η Ορθόδοξη παράδοση να καλλιεργούμε οι εκ του ιερού καταλόγου, στην αναγεννητική διαδικασία που χαρισματικά μας εμπιστεύθηκε, νοθεύοντας το αγιοπνευματικό απόθεμα της ένθεης διαγωγής των αγίων και ενθαρρύνοντας αλλαζονικές τάσεις και υπερφίαλες τακτικές; Αυτό το ήθος καλούμεθα να δωροφορήσουμε στις νεόπλαστες συνειδήσεις των «υπό κατασκευήν» μελών του Κυριακού Σώματος, όσοι επιστρατευθήκαμε στην θεραπευτική προσπάθεια της απαλλαγής των ανθρώπων από ψεκτές παρορμήσεις, που διακυβεύουν την εσωτερική τους ελευθερία και δυσχεραίνουν την αποτελεσματικότητα της αναγωγικής τους επίτευξης;

Τρομάζω και να το σκεφτώ ότι τυγχάνετε θιασώτης μιας τέτοιας φθοροποιού και αλλοπρόσαλλης τακτικής σεις ο εκδότης των πατερικών έργων και ο διαγγελεύς κατά το παρελθόν (ενθυμούμαι τα Λαρισαϊκά) της απολύτου ιεροκανονικής ακρίβειας και της απαρασάλευτης στα θέσφατα εμμονής. Είναι πικροτάτη αλήθεια, πάτερ Ιωάννη, ότι βλέπουμε έκπαλαι το συγκεκριμένο μοναστήρι να υιοθετή πρακτικές που δεν έχουν σχέση με την Ορθόδοξη παράδοση, να διαθέτη και δυστυχώς, οσημέραι, να εδραιώνη ένα φραγκευμένο υπόστρωμα, που εκφράζει έναν δυτικογενή επικίνδυνο ακτιβισμό. Πολλοί άνθρωποι που αγαπούν την Εκκλησία και τον μοναχισμό σκανδαλίζονται από αυτήν την καλπάζουσα εκκοσμίκευση.

Τα ορθόδοξα μοναστήρια πρέπει να λειτουργούν δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, να είναι πνευματικά ιατρεία και πρότυπα ανακαινιστικά επιμελητήρια και όχι χώροι που αρρωσταίνουν, φανατίζουν και δημιουργούν πληγές ανωμαλίας στο Πανάχραντο Σώμα της Εκκλησίας. Τα μοναστήρια μας πρέπει να ζουν από το ευλογημένο εργόχειρο, από την αγάπη των ανθρώπων και όχι να γίνονται χρυσοτόκες επιχειρήσεις, αστικές εταιρείες και αυτοδύναμα σωματεία για λόγους κυρίως αργυρολογίας και ανθρωπαρέσκειας. Για πολλούς λόγους και σε όλες τις προγενέστερες εποχές ο μοναχισμός συνδέθηκε με την ιεραποστολική και φιλανθρωπική δράση και την εθνική προσφορά. Είναι όμως αναντίρρητη θεολογική αλήθεια, πολυειδώς αποδεδειγμένη, ότι, όταν επηρεάζεται από τον ρωμαιοκαθολικό σχηματισμό των ταγμάτων με την εξειδικευμένη δράση και αποστολή, τότε αναποδράστως εκφυλίζεται. Γιατί μέσα σε όλα αυτά τα πάρεργα παραμελίζεται επικινδύνως η γενεσιουργός δύναμη της οντολογικής υποστάσεώς του, το ένα «ου εστίν χρεία»; Η ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ, που τεχνουργεί επιτυχώς ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της Εκκλησίας και όλες τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ποιμαντικής της μέριμνας.

Έργο των μοναχών, πάτερ Ιωάννη, δεν είναι ο ακατάσχετος βερμπαλισμός και η επιδειξιομανία, ούτε η εξουσιαστική επιβολή και η εγκωμιαστική αναζήτηση, αλλά η σταθερή άνοδος στην κλίμακα των αρετών με την θέρμη της καρδιάς τους, την ειρήνη των λογισμών τους, με την κάθαρση του νοός των, για να φθάσουν, του Θεού συνεργούντος, στην θεωρία των μυστηρίων της ουρανίου ιεραρχίας, στην θεία έλλαμψη.

Γιαυτό, άλλωστε, μοναχοί κυρίως, διέγραψαν τον τρόπο και την μέθοδο της σωτηρίας των ανθρώπων, βίωσαν, διετύπωσαν και διεφύλαξαν τα δόγματα και ενσάρκωσαν την σιωπώσα ζωή τους στην φθεγγόμενη θεολογία τους. Ας βλέπαμε και στην εν λόγω Αδελφότητα ιλαρά πρόσωπα εστολισμένα με τα δάκρυα της προσευχής και της ειλικρινούς αυτομεμψίας, που προσδιορίζει την αυθεντική έκφραση της ταπεινώσεως και τότε θα τους θεωρούσαμε αληθινούς μοναχούς, υπέρτερους (κατά την ιεραρχική αξία της πνευματικής διαβαθμίσεως) πολλών Αρχιερέων, για να θυμηθώ επ’ αυτού τον άγιο Νεκτάριο.

Δεν μπορώ όμως να πιστέψω ότι ένας ηγούμενος που εν μέσω πυκαζούσης Εκκλησίας αποπειράται μανιωδώς να προβή σε οξυτάτη αντιπαράθεση εναντίον του Επισκόπου του, ο οποίος (Επίσκοπος) βρίσκεται ένστολος, εν ώρα λειτουργικής ευθύνης προ της Ωραίας Πύλης και με ψυχραιμία και νηφαλιότητα ανασκευάζει την αμετροέπεια του προς χειροτονίαν φερομένου!! Μοναχού!!! της εν λόγω μονής!!!, δεν μπορώ ούτε ακροθιγώς, επαναλαμβάνω, να δεχθώ ότι ένας τέτοιος ηγούμενος τελεί και κινείται υπό αγιοπνευματική επιστασία και καθοδήγηση. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει... Αξίζει να σημειωθή ότι συγκρατήθηκε την τελευταία στιγμή από γειτονικό συνετό Μητροπολίτη, άλλως, ο τότε Ναυπάκτου Αλέξανδρος, όντας ανυποψίαστος, πραγματικώς θα ευρίσκετο προ νέας οδυνηρής εκπλήξεως, δεδομένου μάλιστα, ότι ο ανιέρως τολμήσας αυτοσυστήθηκε κάποτε παράφρων και απεδείχθη ασυγκράτητα αγενής (θυμηθήτε το περιστατικό με τον π. Αρσένιο).

Αγαπητέ μου, πάτερ Ιωάννη, τελειώνοντας θα ήθελα να καταθέσω την εμπειρία μου για τον όντως Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο, ωθούμενος από έντονη συνειδησιακή επιβολή, εφόσον επί μήκιστον χρονικό διάστημα μαθήτευσα στην Αθήνα κοντά του, και απεκόμισα πλουσιωτάτη βιωματική γνώση για τα φωτοειδέστατα δομικά στοιχεία της δυσεύρετης προσωπικότητάς του.

Τι να πρωτοθυμηθώ;... (σ.: Τα επαινετικά λόγια του συγγραφέως για τον Σεβασμιώτατο παραλείπονται για ευνόητους λόγους).

Επειδή όμως η δική μου εμπειρική κατάθεση μπορεί να θεωρηθή ισχνή και ανάξια λόγου, ψάξτε εσείς ο «πολυπράγμων» και «διεισδυτικός» για το τι λέγουν καταξιωμένοι εκκλησιαστικοί άνδρες του χθες και του σήμερα, από τους εν αγίοις αυλιζομένους π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο και Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανό μέχρι τους επιζώντες πρ. Ύδρας Ιερόθεο και τον λευκοπολιό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο.

Παραβλέπω εθελουσίως τις βαρύνουσες μαρτυρίες των μεγάλων ησυχαστών του καιρού μας, μακαρίων και θεοφόρων ιερομονάχων και μοναχών, π. Σωφρονίου του ESSEX, π. Πορφυρίου, π. Παϊσίου κλπ., για να μη θεωρηθή ότι προβαίνω σε κατευθυνόμενη συνηγορία υπέρ του προσώπου του, πράγμα που εκφεύγει των προθέσεων και της αιτιολογίας αυτής της επιστολής.

Η σκοπιμότητα της αναφοράς σας στον όντως καταξιωμένο και πολυσέβαστο Γέροντα Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο, ουδόλως συνηγορεί υπέρ των απόψεών σας, αλλά αποδυναμώνει έτι μάλλον το δήθεν σθεναρό της επιχειρηματολογίας σας, γιατί αγνοείτε τα μετά ταύτα μεταξύ δύο Αρχιερέων διαμειφθέντα.

Αγαπητέ, πάτερ Ιωάννη, εμήκυνα τον λόγο πολύ. Επαναλαμβάνω μετά πολλής λύπης ότι η έκφραση και το περιεχόμενο της επιστολής αυτής με επίκρανε και με εσκανδάλισε. Δεν θέλησα να υπεισέλθω στην κατά γράμμα παράθεση των λεγομένων σας, γιατί αυτό απαιτεί χρόνον πολύ, αλλά και γιατί δεν βρήκα κάτι που να απαιτή ιδιάζουσα επεξεργασία λόγω στοιχειοθετημένου αντιλόγου και σοβαρογενών αποδείξεων.

Με στενοχωρεί όμως έντονα το γεγονός ότι ο π. Ιωάννης Διώτης, ευρισκόμενος κατ’ άνθρωπον στο προθύριδο της αιωνιότητος, παρεπίκρανε αδίκως έναν τόσον ενάρετον Αρχιερέα και θα κουβαλήση, πιθανόν, ως εντάφιο επισφράγισμα του επιγείου βίου του την δικαιότατη αγανάκτηση και το ψυχικόν άλγος που του προκάλεσε η τόσο αδιάκριτη και εκ του προχείρου μελετημένη παρέμβασή σας.

Εύχομαι και προσεύχομαι να επανορθώσετε. Υπάρχει καιρός. Και να ξέρετε ότι η Εκκλησία δεν σώζει ούτε με αυτά που λέγει, ούτε με αυτά που κάνει μόνο, αλλά προπαντός και κυρίως γιαυτό που είναι: ΧΡΙΣΤΟΣ. Την έχουμε, λοιπόν, ανάγκη και δεν μας έχει. Προσοχή, λοιπόν, πως τοποθετούμεθα έναντι του μυστηρίου της διαχρονικής παρουσίας της.–

  • Προβολές: 1600

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance