Κωνσταντίνου Δ. Αποστολοπούλου: Άγιος Νικόλαος Κυδωνιάς

του Κωνσταντίνου Δ. Αποστολοπούλου, Φιλολόγου - συντ. Λυκειάρχη

Ομιλία του καθηγητού κ. Κων. Δ. Αποστολοπούλου στα εγκαίνια του Ενοριακού Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου Κυδωνιάς Ναυπακτίας την 31-7-2005.

*

Σεβασμιώτατε, φίλοι προσκυνηταί, χωριανοί και ξένοι,

Για όλους μας η μέρα αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική και χαρούμενη. Αν η εύλογη συγκίνησή μου το επιτρέψη, θα δώσω στην συνέχεια εξηγήσεις.

Τώρα θέλω με σεβασμό, τιμή και αγάπη να ευχαριστήσω το Σ. Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιερόθεο που ιερουργεί και λαμπρύνει αυτή την εύσημη μέρα της εκκλησίας και του χωριού μας.

Κωνσταντίνου Δ. Αποστολοπούλου: Άγιος Νικόλαος ΚυδωνιάςΜε την αρχιερατική του επισημότητα, την τελετουργική έκφραση, τη πανθομολογούμενη θεολογική του σοφία και την ανθρώπινη προσήνεια σηματοδοτεί και πλουτίζει την ιστορικότητα του Ιερού μας Ναού. Θεωρούμε μάλιστα θεία εύνοια το ότι ο Επίσκοπός μας τελεί τα εγκαίνια εφέτος που εορτάζει και την επέτειο της καρποφόρου δεκαετούς Αρχιερατείας του στην ιστορική Μητρόπολη της Ναυπάκτου. Μπορεί στα πεπραγμένα του να συνυπολογίζη και τη σημερινή του προσφορά. Προσωπικά Σας ευχαριστώ, Σεβασμιώτατε, για τα συμβολικά σας δώρα και εύχομαι να είναι πολλά τα έτη Σας.

Η στιγμή αυτή είναι δύσκολη για μένα και εξομολογούμαι ότι τα είκοσι χρόνια της μοναχικής δουλειάς, που περιέγραψε ο Σεβασμιώτατος αναγύριζε μέσα μου η σκέψη και το ερώτημα «γιατί όλη αυτή η θυσία;». Θυσία και αγώνας όχι μόνο δικός μου αλλά και της πατρικής οικογένειας, των αδελφών μου, της μάνας μου και, προ παντός, της γυναίκας μου και των παιδιών μου.

Και το ερώτημα γινόταν πιο σκληρό καθώς έβλεπα το χωριό να ερημώνεται, οι παλιοί να εγκαταλείπουν τα εγκόσμια, τα ενδιαφέροντα ν’ αλλάζουν και οι αποθαρρυντικοί η και επικριτικοί ψίθυροι συγχωριανών να πληθαίνουν.

Όμως, μ’ όλα αυτά, μια αδιόρατη δύναμη φτέρωνε την όρεξη για δουλειά. Μάλιστα η βεβαιότητα της ολοκλήρωσης του έργου από την πρώτη στιγμή πρόσθεσε τη φροντίδα για προσεκτική καταγραφή της πορείας με κείμενα και φωτογραφίες, που είναι στη διάθεσή σας τυπωμένα ήδη σε μικρό τεύχος.

Επιχειρώντας τώρα να εξηγήσω την μεγάλη περιπέτεια, που σήμερα χαιρόμαστε όλοι το ωραίο της αποτέλεσμα, ανατρέχω στα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Τότε ο μικρός Κώστας Αποστολόπουλος πληγωνόμουν απ’ την ποσοτική ελαχιστότητα του χωριού μας, της Κυδωνιάς. Μπαίνοντας όμως στον παλιό Αι-Νικόλα, καθώς ατένιζα τις πραΰνουσες μορφές των εικόνων και άκουα τους ψαλμούς, ανίχνευα μία σπουδαία για το χωριό μου πολιτιστική αξία. Ήταν αυτή που στήριζε και νοηματοδοτούσε τη σκληρή καθημερινότητα των κουρασμένων χωριανών μου. Αυτή την αξία θέλησα ν’ αναδείξω με το ιερό κτίσμα που ταυτόχρονα είναι ο τόπος λατρείας του Θεού της αγάπης, αλλά και το σύμβολο της διάρκειας του χωριού.

Ένοιωθα βαθύ το χρέος να δοξάσω το Θεό για όσα καλά μου χάρισε και ταυτόχρονα να σώσω και να τιμήσω τη μνήμη όσων αγάπησα, θυμόμουνα η έμαθα ότι έζησαν εδώ ως δημιουργοί και φύλακες παραδόσεων. Προ παντός ήθελα και, όπως λέτε και Σεις Σεβασμιώτατε, πέτυχα να ημερώσω και να ομορφύνω τη μικρή πατρίδα, τον τόπο που είδα το φως της ημέρας και από μικρός θρήνησα μια άδικη και σκληρή ορφάνια.

Οι πολύτιμοι θησαυροί του ερειπωθέντα παληού Ναού, λαμπροί και απ’ την αίγλη της παλαιότητας και την αγνιστική επιρροή του χρόνου, έπρεπε να επανέλθουν στον αρχαίο θρόνο τους για να αναδειχθούν και να προστατευτούν. Ήταν και χρέος τιμής στους φτωχούς χωριανούς μας άλλων εποχών που ξενοδουλεύοντας στα μεταλλεία του Λαυρίου και τον κάμπο της Λαμίας μαζί με τις απαντοχές των παιδιών τους κουβαλούσαν πεζοπορώντας τα πολύτιμα ιερά αφιερώματα που πλουτίζουν σήμερα την εκκλησία μας.

Μαζί με το Ναό άξιζε ν’ αναπλαστή και να εμπλουτιστή με κτίσματα, υπηρετικά σύγχρονων αναγκών ο παραδοσιακός παιδότοπος του περιβόλου όπου γενιές ξυπόλυτων παιδιών ζωντάνευαν με τις φωνές τους την ελπίδα καλύτερης ζωής.

Στη μοναχική, πολλές φορές, αναγεννητική για το χωριό προσπάθεια γνώρισα την προστατευτική παρουσία του Θεού. Τον ευχαριστώ, γιατί μ’ αυτή την ιερή πραγματοποίηση, που δεσπόζει μέσα στην αχειροποίητη φύση ως προσευχή, μπόρεσα να αισθητοποιήσω τρυφερές σκέψεις για χώρους, ανθρώπους σχήματα και εποχές που φύλαγα μέσα μου από τα χρόνια της στερημένης ζωής και των πολλών ονείρων.

Όλοι οι χωριανοί αισθανόμαστε τώρα καλύτεροι, δυνατότεροι και ενωμένοι, αφού και πολλοί αποκομμένοι από χρόνια προσέτρεξαν σήμερα εδώ ευλαβείς προσκυνητές των ιερών και οσίων της πατρογονικής γης.

Με τιμούν, Σεβασμιώτατε, οι έπαινοί Σας, εξομολογούμαι όμως ότι αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής, γιατί πίστεψα περισσότερο στον Θεό, που μου έδωσε αντοχές, υπομονή και όσες δημιουργικές ικανότητες χρειάστηκαν για την αποπεράτωση του έργου. Χαίρομαι ακόμα γιατί στην πορεία βεβαιώθηκα ότι υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι.

Είναι όλοι αυτοί, που με περίσσευμα καρδιάς, κι ας μη συνδέονταν μ’ αυτόν το τόπο, συνέδραμαν για την ευόδωση της προσπάθειας.

Σ’ αυτή την τελετή, επειδή παρεμβαίνει και η ανθρώπινη ματαιοδοξία, συνηθίζεται ν’ ανακοινώνωνται τα ονόματα των δωρητών. Αυτών λοιπόν τα ονόματα θα τα διαβάσετε πάνω στις εικόνες, τα ιερά έπιπλα και σκεύη και στο ενημερωτικό τεύχος, που εκδώσαμε για την περίσταση.

Εξάλλου, σ’ αυτό το χωριό συνεχίζεται και σήμερα μακροχρόνια παράδοση προσήλωσης και προσφοράς στην Εκκλησία. Τιμητικά αναφερόμαστε σήμερα στα πλούσια αφιερώματα των αδελφών Β. Ζαχαροπούλου τέκνων του παλαιότερου εφημερίου της ενορίας μακαριστού παπα-Βασίλη. Ευχαριστούμε και πιστεύουμε ότι από τον κόσμο των πνευμάτων χαίρονται οι γονείς και τα κοιμηθέντα αδέλφια τους και ιδιαίτερα ο πατέρας τους.

Είναι αυτός που με το τριμμένο ράσο περίμενε τη μια λειτουργιά για να θρέψη τα οχτώ παιδιά του. Επίσης ευχόμαστε τα καλύτερα για τον παριστάμενο γηραιό, επίσης εφημέριο του Ναού, παπα-Γιάννη Σπάνη και την πρεσβυτέρα Βασιλική καθώς και τα παιδιά τους Βασίλη, Θανάση, Παρασκευή και Μαρία, που προσέφεραν επίσης πολλά και πολύτιμα αφιερώματα. Ευχαριστούμε όλους τους χωριανούς μας για τις προσφορές και την ολοκάρδια συμμετοχή τους στη σημερινή χαρά.

Ιδιαίτερα ευχαριστούμε και τιμούμε το Δήμαρχό μας κ. Βασίλη Σούζα. Αν έλειπε η μεγάλη του στήριξη, ιδιαίτερα τις μέρες της ολοκλήρωσης, θα αντιμετωπίζαμε ανυπέρβλητες δυσκολίες η θα παρατεινόταν ο χρόνος αποπεράτωσης με απρόβλεπτα ενδεχόμενα.

Θα μου συγχωρήσετε να ευχαριστήσω ακόμη και να προσευχηθώ στο Θεό για την ψυχή της μάνας μου. Ήταν αναλφάβητη με σοφή όμως αντίληψη των πραγμάτων και αγωνιστική θέληση για το καλό. Με έβλεπε ολομόναχο να ρίχνω τσιμέντα και μια μέρα του τελευταίου της καλοκαιριού που είπε: «παιδί μου, γιατί δεν παίρνεις μαστόρους να σε βοηθήσουν;» Της εξήγησα ότι είναι δυσεύρετοι, αλλά προπαντός είναι δυσεύρετη η αμοιβή τους. Και ξέρετε τότε τι μου απάντησε; «Την Εκκλησία, παιδί μου, εσύ έχεις, να τη φτιάξης με δικά σου λεφτά». Στις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου πλήρης ημερών άφησε το μάταιο κόσμο και τάφηκε στο κοιμητήρι του χωριού την ημέρα της γιορτής του Αγίου Νικολάου. Σύμπτωση;

Ευχαριστώ ακόμη τα παιδιά μου, που κι όταν έγιναν έφηβοι, ερχόντουσαν κοντά μου στο χωριό γιατί «ο μπαμπάς έφτιαχνε την εκκλησία κι έπρεπε να συμπαρασταθούν».

Δίκαιο και όχι εγωιστικό πρέπει να θεωρήσετε την έκφραση ευγνωμοσύνης μου προς τον άνθρωπο που συντέλεσε σ’ αυτό το αισθητικό αποτέλεσμα που βλέπετε. Δεν χρειάστηκε να συμβουλευτούμε και να πληρώσουμε μηχανικό η αρχιτέκτονα. Όλες τις αισθητικές προτιμήσεις, που είχε ο έχων την τιμή να σας ομιλή τις κάλυψε η σύντροφος της ζωής μου Νατάσσα Αποστολοπούλου θυσιάζοντας διακοπές πολλών καλοκαιριών. Την ευχαριστώ και παρακαλώ το Θεό να την έχη πάντα χαρούμενη, όπως παρακαλώ το Θεό να είστε και εσείς χαρούμενοι. Όλοι ας κρατήσουμε μέσα στην ψυχή μας απ’ τη σημερινή τελετή ότι οι ωραίες πραγματοποιήσεις μένουν και ευγενίζουν τη ζωή. Τα λόγια και οι κακότητες φεύγουν. Μένει μόνο η δημιουργική προσφορά. Αυτή πλουτίζει και ομορφαίνει τη ζωή μας και την κάνει αξία να υπάρχει. Σας ευχαριστώ και Σας ευγνωμονώ.–

  • Προβολές: 1661

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance