Γεγονότα καὶ Σχόλια: Η φυσική αστάθεια τού κόσμου - Τό μυστικό νόημα τών Δεσποτικών εορτών

Η φυσική αστάθεια τού κόσμου

Δέν υπάρχει τίποτε τό βέβαιο καί σταθερό μέσα στόν κόσμο πού μάς δόθηκε νά ζήσουμε, στόν κόσμο πού ακατάπαυστα διαβρώνεται από τήν φυσική φθορά καί αποδιοργανώνεται τελείως από τόν θάνατο. Μάλλον τό μόνο βέβαιο καί φυσικό πού μπορούμε νά διαπιστώσουμε, σ’ αυτόν τόν κόσμο τής ιδιοτέλειας καί τής πνευματικής ραθυμίας, είναι η αστάθεια, η φθορά καί ο θάνατος. Αυτή η διαπίστωση ενισχύεται από τήν οικονομική καί κοινωνική κρίση πού διερχόμαστε.

Κάποιοι στοχαστές μορφοποιώντας σέ μεταφυσική πίστη τίς εμπειρίες τους από τήν «ρέουσα φύση» τού κόσμου, χαρακτήρισαν τήν ζωή σάν τό φωτεινό διάστημα ανάμεσα σέ δυό σκοτάδια, (στό σκοτάδι πού προηγείται από τήν κυοφορία στήν μήτρα καί τό σκοτάδι πού ακολουθεί τήν τελευταία πνοή πού αποδίδουμε στόν κόσμο αυτόν). Σ’ αυτό τό «φωτεινό διάστημα» κάποιοι άλλοι δέν βρήκαν νόημα καί σκοπό, δέν μπόρεσαν νά θεωρήσουν τόν κόσμο ως κτίσμα κάποιου υπερκόσμιου κτίστη, γι’ αυτό δέν επιχείρησαν νά διαβούν από τήν κτίση στήν «παντουργό Αιτία» της, πολύ περισσότερο δέν μπόρεσαν νά δούν τόν κόσμο ως τό ξεχείλισμα τής αγάπης τού Θεού, αφού δέν μπορούσαν νά ανεχθούν μέσα στό σύστημα τής σκέψης τους τήν ύπαρξη τού Θεού. Επειδή όμως παρά ταύτα επιθυμούσαν νά ζήσουν, θεώρησαν ως θεμέλιο τής ζωής καί τού κόσμου τό παράλογο. Θεώρησαν δεδομένο τό παράλογο, χωρίς νά τό συζητούν, γιά νά περάσουν όσο μπορούν πιό ανώδυνα από τό ένα σκοτάδι στό άλλο σκοτάδι, απολαμβάνοντας τυφλές ψυχοσωματικές ικανοποιήσεις.

Η ευρωπαϊκή γειτονιά μας μέ τόν αφυδατωμένο ανορθόδοξο Χριστιανισμό προσπαθεί νά ζήση ψυχοσωματικές απολαύσεις, βυθισμένη στό παράλογο μιάς άθεης κοινωνικοπολιτικής ηθικολογίας.

Εκεί θά φθάνουμε καί εμείς όσο απομακρυνόμαστε από τήν αναγεννητική πίστη τών αγίων Πατέρων μας.

Τό μυστικό νόημα τών Δεσποτικών εορτών

Η ρέουσα φύση τού κόσμου, η αστάθεια τών ανθρωπίνων πραγμάτων, η αναπόδραστη φθορά καί η θνητότητα χρησιμοποιούνται από τούς αγίους Πατέρες τής Εκκλησίας μας ως πραγματικότητες πού μάς βοηθούν να απεγκλωβιζόμαστε από τά στοιχεία τού κόσμου τούτου καί νά αναζητούμε τό νόημα τής ζωής μας στόν Θεό Πατέρα καί «όν απέστειλ[εν] Ιησούν Χριστόν».

Είναι πολύ χρήσιμο νά αισθάνεται κανείς τήν αβεβαιότητα τών ανθρωπίνων πραγμάτων. Καί γιά νά μήν ελπίζη σέ ανθρώπους καί πράγματα πού δέν τόν σώζουν, αλλά καί γιά νά μήν απελπίζεται, αφού θά γνωρίζη ότι η μόνη ελπίδα πού δέν «καταισχύνει», πού δέν ντροπιάζει, είναι αυτή πού συνδέεται μέ τήν πίστη στόν Θεό. Τήν πίστη πού είναι «ελπιζομένων υπόστασις».

Ο κόσμος αποκτά νόημα μέσα στό φώς τής αποστολικής καί πατερικής πίστεως. Τό σημαντικό είναι ότι μέσα σ’ αυτόν τόν ρέοντα, τόν ασταθή κόσμο ο Χριστιανός μπορεί νά χαίρεται. Η χαρά του συνδέεται μέ τήν ελπίδα καί τήν αγάπη, η οποία χύνεται μέσα στίς καρδιές μας «διά Πνεύματος Αγίου τού δοθέντος ημίν»(Ρωμ. 5,5).

Τό θέμα είναι άν αυτό τό Πνεύμα, πού μάς δόθηκε μέ τό άγιο Βάπτισμα καί τό Χρίσμα, ζή αισθητά μέσα μας. Η αναζωπύρωση αυτού τού χαρίσματος περιγράφει όλο τό μυστικό νόημα τών Δεσποτικών εορτών, αλλά καί τής εκκλησιαστικής ζωής.
π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1618

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance