Γεγονότα καὶ Σχόλια: Ενότητα και ελευθερία - Πολιτισμικός ρατσισμός

Ενότητα και ελευθερία

Έχει ειπωθή ότι η Εκκλησία κάνει τις πρακτικές εφαρμογές της μέσα στο σώμα της. Δεν είναι δύναμη καταστολής του κακού έξω από τον χώρο της, ούτε επιβολής του θελήματος του Θεού σ’ αυτούς που την αρνούνται. Προϋπόθεση της εκκλησιαστικής ζωής είναι η ελευθερία και η αγάπη. Άλλωστε χωρίς ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξη αγάπη. Κανείς δεν μπορεί να αγαπήση αναγκαστικά, πιεζόμενος.

Με όλα αυτά θέλουμε να τονίσουμε - με αφορμή την μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής - ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι ο χώρος που διασώζει την ενότητα του ανθρωπίνου γένους, αλλά και την ελευθερία του καθενός ανθρωπίνου προσώπου. Πολλές φορές ακούγονται και γράφονται πολλά, που δημιουργούν διαφορετικές εντυπώσεις. Η αλήθεια όμως εκφράζεται επιγραμματικά στο κοντάκιο της Πεντηκοστής, όπου με έμφαση περιγράφεται η δημιουργία, αλλά και η κατάργηση των εθνών και των παρεπόμενων εθνικισμών και ρατσισμών. “Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν, εις ενότητα πάντας εκάλεσε· και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα”.

Όταν διένειμε τις πύρινες γλώσσες, κάλεσε σε ενότητα. “Κάλεσε”, δεν επέβαλε ενότητα. Σ’ αυτούς που ανταποκρίνονται στο κάλεσμα η πολυφωνία των διαφόρων δοξασιών και αντιλήψεων γίνεται συμφωνία. “Συμφώνως” δοξάζουν το πανάγιο Πνεύμα, “δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται”. Αυτή η εμπειρία τους καθιστά ικανούς να κατανοούν το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης, που ταλαιπωρείται μέσα στις ποικίλες διαιρέσεις του πεπτωκότος κόσμου. Έτσι, με την γνώση της αγάπης γίνονται ακουστοί απ’ όλα τα “ετερόγλωσσα” έθνη.

Πολιτισμικός ρατσισμός

Υπάρχει μια μερίδα Ελλήνων που αισθάνεται ως προσβολή της ελληνικότητάς της τον εκχριστιανισμό του ελληνισμού. Αισθάνονται τον Χριστιανισμό ως μια θρησκεία που δεν αρμόζει στους Έλληνες. Μια θρησκεία που είναι ξένη προς το φως της αισθητικής ομορφιάς του αρχαιοελληνικού κόσμου. Οι άνθρωποι αυτοί - νεοπαγανιστές - αισθάνονται ξένοι μέσα στην πατρίδα τους. Κάποιος από αυτούς, κατά την άποψη των φίλων του (πρόκειται για τον καθηγητή Δ. Λιαντίνη) διαμαρτυρήθηκε πραγματοποιώντας “έξοδο από την ζωή”, με ένα τρόπο που θέλει να υποβάλη την εντύπωση της επανεμφανίσεως ημιθέων, οι οποίοι ενώνονται με το φως ανεβαίνοντας στο ιερό βουνό τους, των οποίων τα σώματα δεν βρίσκονται μετά τον θάνατο.

Αυτά, επαναλαμβάνουμε, κατά την άποψη κάποιων φίλων του, που βγήκαν στα τηλεοπτικά παράθυρα για να δώσουν νόημα πολιτισμικής διαμαρτυρίας στην πράξη του καθηγητή, οι απόψεις του οποίου για τον “συμπαντάρχη” θάνατο έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την βασική πίστη της Εκκλησίας στην ανάσταση των νεκρών σωμάτων, στην πίστη της εν Χριστώ καταργήσεως του θανάτου. Θυμίζουν κάπως τις απόψεις του Ηγησία, αρχαίου φιλοσόφου της κυρηναϊκής σχολής, του ονομαζομένου Πεισιθάνατου, που παρώθησε πολλούς ακροατές του στην Αλεξάνδρεια να αυτοκτονήσουν, ή κομψότερα να “επιχειρήσουν έξοδο από την ζωή”. Δεν μιλούν για την υπέρβαση του εχθρού - θανάτου, αλλά για την αποδοχή της κυριαρχίας του.

Πάντως, κάποιοι Έλληνες, που δεν θέλουν να αισθάνονται εκχριστιανισμένοι, βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις απόψεις τους, που όζουν “πολιτισμικό ρατσισμό”, προβάλλοντας τον καθηγητή Δ. Λιαντίνη ως Έλληνα που δεν άντεχε να βλέπη τον τόπο του με άλλη θρησκεία, με άλλο πολιτισμό.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1662

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance