Γεγονότα καὶ Σχόλια: “Μη φοβείσθε υμείς...” - Κατανοητή η ανίερη συμμαχία...

“Μη φοβείσθε υμείς...”

Συχνά ακούγονται πολλά για επερχόμενες καταστροφές, για πολέμους και στερήσεις, με προφητείες που προκαλούν φόβο, για κάποιους θεραπευτικό για άλλους όμως απλώς καταπιεστικό. Ορισμένοι ζουν τον φόβο σε κάθε βήμα της ζωής τους, μέσα στα υπαρξιακά τους αδιέξοδα, στις αποτυχίες της προσωπικής τους ζωής. Ο φόβος γενικά - αν και η ασκητική του χρήση βοηθάει πολύ τον αγωνιζόμενο Χριστιανό - “κόλασιν έχει”. Η ανάσταση του Χριστού, όμως, νικάει τον φόβο, αλλά όχι για όλους. Ο άγγελος του Κυρίου που κατατρόμαξε τους φύλακες του μνημείου, όταν τον επισκέφθηκαν οι τολμηρές Μυροφόρες, σ’αυτές είπε: “μή φοβείσθε υμείς· οίδα γαρ ότι Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείται· ουκ έστιν ώδε· ηγέρθη καθώς είπε”.

Η ανάσταση του Χριστού είναι μια δωρεά σε όλο το ανθρώπινο γένος. Όλοι θα αναστηθούν, αλλά όλοι δεν θα χαρούν με την ανάσταση. Το θέμα είναι τί αναζητούμε στην ζωή μας. Ο τρόπος να απαλλαγή κανείς από τον φόβο, που έχει μέσα του την κόλαση, είναι να αναζητή “Ιησούν τον εσταυρωμένον”. Το περιεχόμενο αυτής της αναζήτησης είναι ο ορθόδοξος δρόμος της ευαγγελικής ασκητικής ζωής.

Κατανοητή η ανίερη συμμαχία...

Ένα από τα πολλά σχόλια που ακούσθηκαν τις ημέρες αυτές για την φωτιά που άναψε στην Βαλκανική ήταν και το ακούλουθο. Πριν από τριάντα περίπου χρόνια οι Η.Π.Α. για να βοηθήσουν με τον έκτο στόλο το δημοκρατικό Ισραήλ χρησιμοποίησαν τρεις δικτατορικές κυβερνήσεις (τής Πορτογαλλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδος). Σήμερα για να προωθήσουν τα σχέδιά τους στη Νοτιανατολική Ευρώπη χρησιμοποιούν ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, όπως είναι της Γαλλίας, της Γερμανίας και οι Εργατικοί της Αγγλίας. Και εύλογα αναρρωτιούνται, όσοι μελετούν τα γεγονότα με πολιτικά μόνο κριτήρια, πώς γίνονται αυτά τα πράγματα; Πώς μπορούν κυβερνήσεις, που λένε ότι εφαρμόζουν μια εξελιγμένη μορφή μαρξισμού, να συνεργάζονται αρμονικά με το κράτος που εκφράζει την γνησιότερη μορφή καπιταλισμού και να το βοηθούν μάλιστα στις κοσμοκρατορικές επιδιώξεις του;

Στις μέρες μας, που έχουν χρεωκοπήσει όλες οι ιδεολογίες, μπορούμε να βλέπουμε καθαρότερα τα πράγματα κάτω από την απατηλή επιφάνεια. Μπορούμε, ως Χριστιανοί να πούμε τον λόγο μας για τον αμαρτωλό πυρήνα όλων των υλιστικών συστημάτων και να γίνουμε ευκολότερα κατανοητοί από τον πολύ κόσμο.

Είναι σαφές ότι ο μαρξισμός και ο καπιταλισμός (καί στη σύγχρονη εξελιγμένη μορφή τους) βλέπουν τον άνθρωπο μονοδιάστατα, σαν ένα οικονομικό μέγεθος. Είναι το ζώο που κατασκευάζει εργαλεία, με τα οποία εκμεταλλεύεται την γη - έδαφος και υπέδαφος - προκειμένου να βγάλη προϊόντα στο εμπόριο, ώστε να κινήται το χρήμα και να ανθή το χρηματιστήριο.

Στον καιρό μας, λοιπόν, αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν αρκούν τα οικονομικά συστήματα για να λύσουν τα προβλήματα της κοινωνίας, όσο και αν κάποια από αυτά επιδιώκουν την κοινωνική δικαιοσύνη, όταν δεν στηρίζονται στον σεβασμό του ανθρώπου ως προσώπου, το οποίο δεν μπορεί να περιορισθή στο “εδώ και τώρα”, αλλά η ζωή του ζητάει μαζί με το δημιουργικό “νύν” ένα ελπιδοφόρο “αεί” στους “αιώνας των αιώνων”.

Η επικράτηση του δικαίου του ισχυροτέρου και η αδικία που αυτή συνεπάγεται είναι σύμφυτη με τις υλιστικές απόψεις για την ζωή και τον άνθρωπο, δεξιάς ή αριστερής προελεύσεως. Γι’ αυτό δεν μας ξενίζει η ανίερη συμμαχία σοσιαλιστών και καπιταλιστών στην επίθεσή τους εναντίον των ορθοδόξων Σέρβων.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1562

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance