Κύριο θέμα: Μια πραγματικά εκκλησιαστική είδηση από την Άπω Ανατολή - Παράθυρο στην Ανατολή

Η Πατρίδα μας έχει δεχθή πολλές δωρεές από τον Θεό, είναι αλήθεια. Και δεν εννοούμε τον τόπο, το κλίμα, την θάλασσα, τον ουρανό και τον ήλιο μόνον, τα οποία χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικώς πολιτικοί εκπρόσωποι της Ελλάδας για να ορίσουν την Πατρίδα μας. Η κατ’ εξοχήν δωρεά του Θεού προς την Ελλάδα είναι η Εκκλησία μας.

Μια πραγματικά εκκλησιαστική είδηση από την Άπω Ανατολή - Παράθυρο στην ΑνατολήΩστόσο, επειδή η συνήθεια με ύπουλο θράσος τα πάντα αμβλύνει, γι’ αυτό και παρατηρείται στις ημέρες μας ένας αποπροσανατολισμός του λαού από την βασική εκκλησιαστική προσπάθεια που επικεντρώνεται στον αγώνα για άξια –κατ’ άνθρωπον– συμμετοχή μας στην θεία Λειτουργία. Γι’ αυτό και έχουν πληθύνει οι συζητήσεις για το τί είναι Εκκλησία, για τα δικαιώματά μας στην Εκκλησία, για τον “χωρισμό Εκκλησίας - Πολιτείας” κλπ. Η εκκοσμίκευση βρίσκεται στην βάση όλων αυτών των ανούσιων, ειδάλλως, συζητήσεων, καθώς και στην βάση όλων αυτών των λυπηρών γεγονότων που παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ και με αναιδή παρρησία διεκδικούν τον τίτλο των “εκκλησιαστικών” ειδήσεων.

Ωστόσο αυτή καθ’ εαυτή η χριστιανική αναζήτηση και η εκκλησιαστική βιοτή προϋποθέτει νεανική ανησυχία και –παρά την επανάληψη των τύπων– μια κατάσταση συνεχούς εκπλήξεως, που είναι στοιχείο και δύναμη της μαθήσεως.

Χρειάζεται λοιπόν μερικές φορές να έλθουμε αντιμέτωποι με διάφορα εξαιρετικά γεγονότα, τα οποία μας βοηθούν να θυμηθούμε και να εκτιμήσουμε τις πραγματικές διαστάσεις της Εκκλησίας, καθώς και τα χαρίσματα τα οποία έχουμε δυνάμει και εν τη αφελεία μας, αν μη τί άλλο, δεν ενεργοποιούμε.

Διαβάσαμε τελευταία στο Διαδίκτυο, αλλά και σε ορισμένα Ιεραποστολικά περιοδικά, τις περιπέτειες του πρώτου Ορθοδόξου Ιεραποστόλου στην μακρινή Ταϊβάν.Μας έκανε εντύπωση η εκ του μηδενός ανάπτυξη της ιεραποστολικής του δράσεως, με κέντρο την θεία Λειτουργία και με βάση μια μικρή - κυτταρική πρώτη κοινότητα από χριστιανούς “τής διασποράς”, και βεβαίως οι μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην έρημο των μεγαλουπόλεων με τις κινεζικές επιγραφές (“ίσως ορισμός της μοναξιάς είναι να περπατάς σε έναν δρόμο γεμάτο κινεζικές επιγραφές”, παρατηρεί ο π. Ιωνάς).

Νομίζουμε ότι αξίζει η πρώτη θεία Λειτουργία που τελέσθηκε στην πολυάριθμη σινική μεγαλούπολη Τάϊπέϊ να γίνη η πρώτη είδηση της Εφημερίδος μας. Διότι αυτές είναι οι πραγματικές εκκλησιαστικές ειδήσεις.

Τα κείμενα που θα παραθέσουμε προέρχονται από την γραφίδα –έστω την ηλεκτρονική– του ιεραποστόλου π. Ιωνά, και παραθέτονται στην ιστοσελίδα http://www.orthodox.tw/ καὶ http://www.orthodox.cn/contemporary/taiwan/index_en.html Εκεί υπάρχουν τα τηλέφωνα (2377 23672, 6974 817210) για όποιον επιθυμεί να επικοινωνήση με τους εν Ελλάδι συνεργάτες του π. Ιωνά για να προσφέρη την βοήθειά του.

“Γένεση (ή κινέζικες ιστορίες)”

“Ο ερχομός του καινούριου χρόνου βρήκε τον παπά γεμάτο σκέψη και αγωνία. Γιατί ο καιρός περνούσε και δεν είχε που να λειτουργήση....

Πολλές φορές προσευχόταν στον δρόμο, “άχ, Θεέ μου, να βρώ ανθρώπους να λειτουργώ”. Γιατί στην μικρή πόλη έξω από την Ταϊτσούνγκ, μόνο ένας ορθόδοξος Αμερικανός υπήρχε· κανείς άλλος στην Λειτουργία...

Όμως τώρα, τον έτρωγε η αγωνία. Γιατί είχε βάλει αγγελία στις εφημερίδες, Λειτουργία για τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια...

Μια πραγματικά εκκλησιαστική είδηση από την Άπω Ανατολή - Παράθυρο στην ΑνατολήΤί περιπέτεια και αυτή! Που να λειτουργήση στην Ταϊπέι; Θυμόταν, βρήκε σε έναν τηλεφωνικό κατάλογο για ξένους -οι Κινέζοι δεν έχουν τηλεφωνικούς καταλόγους- ένα όνομα ελληνικό, σήκωσε το τηλέφωνο. Σκέφτηκε “μισή ντροπή δική μου ..” καί! απάντηση στα ελληνικά! Πόσο είχε χαρεί! “Ναί, είμαι Έλληνας παπάς... αλήθεια, μένετε εδώ... ά, ωραία. Θέλω να σάς δώ, πρέπει να σάς συναντήσω, ναι ήλθα να αρχίσω στην ορθόδοξη ιεραποστολή εδώ, θέλετε να λειτουργήσουμε μαζί; Ναί, στο σπίτι σας εννοώ, μέχρι να βρώ ένα δωμάτιο, να το κάνουμε Εκκλησία, να λειτουργώ. Θέλω τόσο πολύ να λειτουργήσω...Ά, καλά, δεν πειράζει, δεν έχει σημασία... ναί, ναί, δεν με πειράζει που είστε άθεος, θα θέλατε να συναντηθούμε. Τέλος πάντων, δύο Έλληνες είμαστε στην άκρη του κόσμου, ναί, ναί... Άλλωστε είμαι και μηχανικός, ναι αλήθεια, εκπροσωπώ τον ΣΕΠΕ, ναι τον σύλλογο πληροφορικής... Ναί, τί να κάνουμε είμαι παράξενος παπάς· ωραία θα περιμένω τηλέφωνό σας”.

Παγομάρα, μοναξιά, εποχές δύσκολες, λέξη δεν ήξερε τότε κινεζικά. Σκέφθηκε τα ξενοδοχεία. Έχει εδώ στην Ταϊπέι μεγάλα και πολυτελή...

Και από που να αρχίση; “Ας πάμε στον σταθμό”, σκέφτηκε, το μέρος που ήξερε κάπως. Άλλωστε γύρω απ’ αυτόν υπάρχουν πολλά ωραία ξενοδοχεία.

Άρχισε από το πρώτο. Μπήκε δειλά μέσα, ρώτησε στην ρεσεψιόν, δεν κατάλαβε, δεν κατάλαβαν με τα μισά αγγλικά μισά κινέζικα, τον έστελναν από τον ένα στον άλλο, τελικά τον έστειλαν στον 5ο όροφο, στην αρμόδια για τις αίθουσες.

Πήγε με την ψυχή στο στόμα και φορώντας το χαζό χαμόγελο της αμηχανίας στα χείλη, σαν στις παλιές ελληνικές ταινίες και τα μίκυ-μάους.

- “Ναί, ξέρετε, θέλω μία αίθουσα για μια συγκέντρωση φίλων, για δυο ώρες, ναί, σαν αυτή, αλλά δεν θα είναι δεξίωση, ναί, επαναλαμβάνω, όχι τραπέζια για φαγητό, μόνο καρέκλες, ναι ένα τραπέζι, θα κάνουμε... χμ... Λειτουργία... Ναί, κάτι σαν προσευχή, ναί, μόνο ένα τραπεζάκι, τίποτα άλλο, ναί, ας πούμε προσευχή, είμαι παπάς, ναί, “σαν φου”...

Άχ, θυμάσαι στην Ελλάδα... Πόσες Εκκλησίες... Πόσες ιδιωτικές Εκκλησίες (άν είναι δυνατόν!)... Πόση πολυτέλεια για τα τέμπλα κλπ!...

Στο τέλος βρέθηκε κάποια άκρη, μόνο μια αίθουσα υπήρχε στον 17ο όροφο, με όνομα απρόσμενο!...”kingdom hall”!.... “Εντάξει”, είπε με αγωνία, “σίγουρα για το Σάββατο το πρωί”;

- “Ναί. 70.000 δρχ. + 4.000 το άτομο, γιατί προσφέρει το ξενοδοχείο καφέ υποχρεωτικά”.

- “Εντάξει, εντάξει Σάββατο πρωί θα έρθω νωρίτερα”.

Σάββατο πρωί με την μεγάλη βαλίτσα, κρατώντας την με προσοχή, τα άγια σκεύη μέσα...

Ξέρω το σαράκι της αγωνίας που σού τρυπούσε βαθιά την καρδιά. “Θα έρθη, Θεέ μου, κανένας ή όχι; Πώς θα λειτουργήσω αν δεν έρθει; Ξέρω πώς κρατούσες το προσφοράκι, μαύρο ψωμάκι (δέν βρίσκεις εύκολα άσπρο αλεύρι, ήταν ολικής αλέσεως), φτιαγμένο στην Ταϊτσούνγκ, γιατί στο φτωχικό δωματιάκι της φοιτητικής εστίας που μένεις, δεν επιτρέπεται να μαγειρεύης, και πώς το κοιτούσες! Δεν κοιμήθηκες την προηγούμενη νύχτα.

Άνοιξε την βαλίτσα, άρχισε να βγαίνουν ένα-ένα τα άγια σκεύη. Τα είχε τυλίξει σε ένα φτηνό κόκκινο πανί, αγορασμένο από ‘δω, που χρησιμοποιούσε και για κάλυμμα της αγίας Τραπέζης, δηλαδή του μικρού τραπεζιού του ξενοδοχείου...

Πήρες καιρό με την καρδιά γεμάτη αγωνία, “Θεέ μου, θα έρθη κανείς”; Άρχισες να φοράς την ιερατική στολή, δώρο κάποιου φίλου...

Ετοίμασε και μια λεκανίτσα με νερό κι ένα μικρό σταυρό, να κάνη τον αγιασμό των Θεοφανείων. Κρατούσε το πρόσφορο, μα φοβόταν ν’ αρχίση, θα ερχόταν κανείς; Μηχανικά άνοιξε το μπουκαλάκι με το κρασί, ώσπου, ώ! Ήρθαν οι πρώτοι!

-”Εδώ είναι η ορθόδοξη Λειτουργία;”

“Ναι εδώ....”

-”Είμαστε οι..., από τα Σκόπια”!!

Να κι άλλοι δύο, από Ρωσία, σιγά-σιγά κι άλλοι από Ουκρανία, Λευκορωσία. Και η φίλη, η καθηγήτρια και μαθήτριά σου στα ελληνικά, Κινέζα, ήρθε κι αυτή και ο Αμερικανός από την Ταϊτσούνγκ.

Γεμάτος χαρά άρχισες την προσκομιδή στο μικρό διπλανό τραπεζάκι.

“Ελάτε πιο κοντά”, τους είπε ο παπάς, “νά, έτσι γίνεται η προσκομιδή, νά, αυτό θα γίνη Χριστός”.

Ο παπάς άρχισε να λέη τις ευχές της προσκομιδής...

Κάποια στιγμή που γύρισε το κεφάλι του να πάρη το μπουκάλι με το εμφιαλωμένο νερό, παρατήρησε μερικούς να έχουν δάκρυα στα μάτια τους. Συνέχισε. -”Και τώρα να πείτε τα ονόματα σας, νά, θα βγάλω ψιχουλάκια για σάς, ναι και για τις ψυχές των δικών σας”. Δεν καταλάβαιναν στην αρχή, δεν είχαν ξαναδεί, δεν ήξεραν. Ύστερα άρχισαν να λένε ένας-ένας χαμηλόφωνα, συγκινημένα “Ίσκρα, Ιλιούσα, Ξένια, Πήτερ, Λιάνα, Ντάγκαν, Άγγελ, Νατάσα, ...Βέστνα κεκοιμημένη... Και άλλοι και άλλοι......

Φίλησε τον μικρό φιλντισένιο σταυρό του αρχιμανδρίτη και τον φόρεσε, όπως κάθε φορά, πριν λειτουργήσει, δώρο και ευλογία του γέροντά του, πατρός Γεωργίου, από την μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους, σαν να έπαιρνε νοερά την ευχή του.

Δεν είχε ούτε θυμιατό, ούτε κεριά. Άρχισε την Λειτουργία με συγκίνηση. Έψαλε ο Αμερικάνος, είπε και στους άλλους ένα απλό “Κύριε ελέησον”.

“Του Αρχιεπισκόπου ημών Νικήτα”, είπε ο παπάς “...

“Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε...” Προσήλθε ο Αμερικάνος με ευλάβεια. Οι άλλοι κοιτούσαν. Τέλειωσε σύντομα την Λειτουργία. Συγκινημένα ευχαρίστησε και είπε δυο λόγια για την διπλή γιορτή, όπως γιορταζόταν παλιά στην ανατολή, μαζί Χριστούγεννα και Θεοφάνεια, η συγκίνηση δεν τον άφηνε να πη από τους περίφημους λόγους του αγαπημένου Γρηγορίου του Θεολόγου για την περίσταση. Εξήγησε τι είναι ο αγιασμός και έκανε τον αγιασμό των Θεοφανείων, έτσι ταπεινά, χωρίς ψάλτες κλπ. Στο τέλος έδωσε σε όλους αγιασμό σε πλαστικά ποτηράκια και άδεια μπουκάλια από νερό, που είχε φέρει η Κινέζα. Αφού μοίρασε το αντίδωρο, πρότεινε να πάρουν καφέ που ήταν ήδη έτοιμος ή τσάι και τα μικρά γλυκά του ξενοδοχείου (υποχρεωτική προσφορά του ξενοδοχείου, 5.000 δρχ. το άτομο στοίχισε-ήταν περίπου 18 άτομα- αλλά ήταν τόσο ευτυχισμένος που θα έδινε τα πάντα) μέχρι να καταλύση το άγιο Ποτήριο.

Τους εξήγησε ότι δε γινόταν να αφήση την θεία Κοινωνία. Άρχισε να καταλύη με προσοχή. Πάντα φοβόταν, έπρεπε να είναι όλα με τάξη. Δεν είχε προσέξει, όμως, κάποιον που τον κοίταζε με έκπληξη και γουρλωμένα μάτια. Δεν κατάλαβε τίποτα, άλλωστε δε φημιζόταν για την παρατηρητικότητα του.

Τέλειωσε, ξεντύθηκε, τύλιξε τα άγια σκεύη γρήγορα στην βαλίτσα, “δέν ξεχάσαμε τίποτα και τώρα λίγο να μιλήσουμε, να γνωριστούμε”, σκέφτηκε.

- “Παιδιά, τί λέτε, να λειτουργήσουμε την επόμενη Κυριακή”;

- “Πού”;

- “Έ, θα δείτε στις εφημερίδες, έ, δώστε και τα τηλέφωνά σας, θα σάς πάρω. Ναί, δεν ξέρω σε ποιό ξενοδοχείο, θα βρώ, σύμφωνοι”;

Ετοιμάστηκαν να κατέβουν. Όλοι χαρούμενοι. Η Κινέζα μέτρησε κεφάλια και πήρε τα λεφτά, έδωσε απόδειξη -είχε πάρει και τις 70.000 προκαταβολικά....”

Αργότερα βρέθηκαν πάλι στο σπίτι ενός μέλους του εκκλησιάσματος, όπου, για να τους στηρίξη στην πίστη, τους διηγήθηκε για κάποιον Χριστιανό που αξιώθηκε να δη αισθητώς την θεία Κοινωνία ως Σώμα Χριστού.

“Τότε δύο τον πήραν παράμερα, στο διπλανό δωμάτιο... Του είπαν, “πές μας, είναι αλήθεια αυτό που είπες γι’ αυτόν τον άνθρωπο, ότι είδε κρέας και αίμα”;

-”Βεβαίως”, τους είπε, “άλλωστε μπορείτε να το ελέγξετε, να σάς δώσω διεύθυνση κτλ. Γιατί”; ρώτησε απορημένα, ο παπάς.

-”Γιατί, πάτερ, είδα κι εγώ το ίδιο πράγμα” είπε- “σέ είδα να τρώς κρέας όταν τέλειωσες, κρέας άσπρο, με αίμα και απόρησα και είπα στον άλλο, “μά τί κάνει αυτός εκεί”; “Που το βρήκε, τέλος πάντων, που το είχε κρύψει”;

Τί να απαντήσης; -”Παιδί μου, δόξασε τον Θεό που σε αγαπάει τόσο και σού έδειξε το μυστήριο αυτό, εγώ ποτέ δεν είδα κάτι τέτοιο”.

-”Τί λές πάτερ, εμένα αγαπάει ο Θεός”;

Δύσκολο είναι να συνεχίσης. Οι άνθρωποι αυτοί εξομολογήθηκαν και κοινώνησαν και κοινωνούν ως τώρα.

...Μια μέρα το κινητό του παπά χτύπησε καί, κλαίγοντας, μια γυναίκα από την Ουκρανία ζήτησε να μάθη αν όντως γίνεται ορθόδοξη Λειτουργία- μια φίλη της της έδωσε την αγγελία στις εφημερίδες. Γιατί δυο χρόνια που είναι εδώ προσευχόταν να βρη Εκκλησία ορθόδοξη. Είναι η Όλγα από την Σινζού, την επιστημονική πόλη που παράγονται οι υπολογιστές. Έρχεται κάθε Κυριακή, δυο ώρες με το τρένο, σε μια καθολική Εκκλησία που λειτουργούμε προσωρινά φιλοξενούμενοι (αυτό είναι άλλη ιστορία), ψέλνει ...

Ναί, η Εκκλησία είναι καρπός προσευχής.

Αρχιμανδρίτης Ιωνάς (Λη Λιάνγκ σαν φου)

Ταϊπέϊ.”

ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 2399