Παναγιώτη Μελικίδη: Ἰστορικὲς καὶ φιλοσοφικὲς ἀφέλειες;

του Παναγιώτη Μελικίδη

Πολύς λόγος γίνεται τόσο από την τηλεόραση όσο και από τις εφημερίδες για την Ολυμπιάδα του 2004, την οποία ανέλαβε η Αθήνα. Σε άρθρο του, από τον Σεπτέμβριο ήδη του 1997 στην “Εκκλησιαστική Παρέμβαση”, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεος ήταν προφητικός στην ανησυχία του. Συγκεκριμένα ανέφερε: “Φοβάμαι, λοιπόν, μήπως μέσα στο πνεύμα αυτό επιδιωχθή αναβίωση των αρχαίων ειδωλολατρικών θυσιών της αρχαίας λατρείας του Δωδεκαθέου, η αναπαράσταση εορτών των Παναθηναίων, του Διονύσου κλπ. εν ονόματι της πολιτισμικής Ολυμπιάδος”.

Από τα στοιχεία τα οποία αντλούμε από το ενδιαφέρον πόνημα του π. Γεωργίου Μεταλληνού “Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία”, που εκδόθηκε στις αρχές του έτους, εντοπίζουμε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις. Ενδεικτικά σταχυολογούμε μερικές. Στις 4/7/1999 ιδρύεται η “Φιλοσοφική και Πνευματική Σχολή του Ολύμπου”, που έχει ως στόχο την “αναβίωση των αρχαίων μας παραδόσεων”. Το 1998 στον Όλυμπο έχουμε βάπτισμα (τελετή πυράς) κ.ά. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι ήδη στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων υπάρχει ειδωλολατρικό περιεχόμενο.

Ο αείμνηστος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος έγραφε το 1960 στο περιοδικό “Τρείς Ιεράρχαι”, αφορμώμενος από την “αφή” του Απολλωνίου φωτός: “Θεέ μου! Ανέζησε, λοιπόν, μετά είκοσιν όλους αιώνας η αρχαία θρησκεία των κλεπτών, των μοιχών θεών του Ολύμπου, ανέστησαν τα υπό του θεολήπτου Παύλου συντριβέντα είδωλα αυτών, ανηγέρθησαν πεπτωκότες βωμοί, επανήλθον αι ιέριαι της ειδωλολατρίας, επανεύρεν ο Φοίβος καλύβην και “παγάν λαλέουσαν” και “μάντιδα δάφνην”; Δεν εφώτισε την ανθρωπότητα το ανέσπερον Φώς της Βηθλεέμ και στρεφόμεθα προς το “απολλώνιον φώς” της αρχαίας ειδωλολατριας”;

Για να έχουμε μια γενική εικόνα των νεοειδωλολατρών, μπορούμε να προσδιορίσουμε σχηματικά τρεις τάσεις που επικρατούν στους κόλπους τους:

Στην πρώτη τάση έχουμε τους καθαρούς δωδεκαθεϊστές, οι οποίοι απορρίπτουν κάθετα τον Χριστιανισμό. Μέσα στην αλυσίδα των κατηγοριών που εκτοξεύουν μπορούμε να αναφέρουμε μερικές, όπως διατυπώνονται από ένα κείμενο της ομάδας “Ε”, που στάλθηκε στην Ιερά Σύνοδο στις 12/7/2000. Υποστηρίζουν ότι η ταύτιση Ελληνισμού και Χριστιανισμού είναι η πλέον βδελυρή πράξη και ο ιερός Χρυσόστομος κατηγορείται ως διώκτης του Ελληνισμού. Στο ίδιο κείμενο, επίσης, εκφράζουν την πίστη τους στον “Θεό, Πατέρα Δία”.

Η δεύτερη είναι πιο μετριοπαθής. Όπως αναφέρει ο π. Γεώργιος, εκλαμβάνουν την Ορθοδοξία, όπως ο Ίωνας Δραγούμης, ως “θεραπαινίδα των ενδοϊστορικών ελληνικών συμφερόντων”. Πάντως ένα κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι θεωρούν την Ελληνική Μυθολογία ανώτερη της Αγίας Γραφής τόσο από πλευράς αισθητικής όσο και από πλευράς ηθικών διδαγμάτων και απαιτούν από τους Χριστιανούς να ζητήσουν “συγγνώμη” για την κατάργηση των Ολυμπιακών αγώνων!

Η τρίτη τάση δίνει συμπαντικές διαστάσεις στους μύθους και προσπαθεί να αντικαταστήση το “Άκτιστο”, για το οποίο κάνει λόγο η Ορθόδοξη Εκκλησία, με το “συμπαντικό”, αγνοώντας ότι, αν και το συμπαντικό είναι άπειρο, δεν παύει να ανήκη στην κατηγορία του κτιστού και άρα είναι πεπερασμένο. Να αναφερθούμε στη φαιδρή άποψή τους ότι οι δώδεκα θεοί ήσαν αστροναύτες που ήρθαν από άλλον πλανήτη (!), κάτι πού, όπως αναφέρει ο π. Γεώργιος, “θέλει να υποκαταστήση τη λυτρωτική είσοδο στην ιστορία του Θεανθρώπου”.

Βέβαια οι κατηγορίες που εκπέμπουν οι νεοειδωλολάτρες εναντίον του Χριστιανισμού είναι ανεδαφικές. Για να εκτιμηθή ορθά, κατά το δυνατόν, ένα ιστορικό γεγονός, θα πρέπη να αντιμετωπίζεται ενταγμένο στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, οι πηγές που χρησιμοποιούνται να αξιολογούνται για την αξιοπιστία τους συγκρινόμενες με άλλες και τέλος να μη γενικεύονται μεμονωμένα σφάλματα που διαπράχθηκαν στο παρελθόν. Οι νεοειδωλολάτρες, από ό,τι φαίνεται στο βιβλίο του π. Γ. Μεταλληνού, δεν ακολουθούν τους στοιχειώδεις επιστημονικούς κανόνες με συνέπεια να χαρακτηρισθούν είτε “αφελείς” είτε ως υπηρετούντες αλλότριους σκοπούς.-

***

Δεν γνωρίζω Χριστό Έλληνα, Ρώσο, Άγγλο, Άραβα... Ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι.

Στην Γραφή αναφέρεται συχνά ότι ο Χριστός πέθανε για όλον τον κόσμο, για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Μόλις περιορίσουμε το πρόσωπο του Χριστού, μόλις το κατεβάσουμε στο επίπεδο των εθνοτήτων, χάνουμε το παν και βυθιζόμαστε στο σκοτάδι. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς το μίσος ανάμεσα στα έθνη, προς την έχθρα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων. (Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ).

***

Ο Χριστός προσέφερε την θεία Του ζωή σ’ αυτούς που είναι πλασμένοι κατ’ εικόνα Του, αλλά έλαβε ως απάντηση το μίσος. Σήμερα, μετά από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού, τί βλέπουμε; Ο σύγχρονος κόσμος χάνει όλο και περισσότερο τον Χριστό, την ζωή την αιώνια. Το βαθύ σκοτάδι των αμαρτωλών παθών, το μίσος, η καταδυνάστευση, οι πόλεμοι όλων των ειδών, διαμορφώνουν την γήινη ύπαρξή μας. Στην προκειμένη κατάσταση ο Χριστός δίνει σ’ αυτούς που αποφασίζουν να Τον ακολουθήσουν την εντολή: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”. Γιατί ο κόσμος φοβάται έναν τέτοιο Θεό; Μπορεί κανείς να βρει καλύτερη αρχή από αυτή: “Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, αγαπάτε τους εχθρούς υμών”; (Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ).

  • Προβολές: 1331

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance